آیا علائم اختلال اضطراب اجتماعی (فوبیای اجتماعی) در شما وجود دارد؟

اختلال اضطراب اجتماعی

انگیزه – همه انسان‌ها در برخی از موقعیت‌های اجتماعی دچار اضطراب و یا دلشوره می‌شوند. به عنوان مثال، هنگام ارائه سخنرانی در جمع ممکن است احساس دل شوره داشته باشید که ناشی از اضطراب است و حالتی طبیعی محسوب می‌شود. با این حال، در اختلال اضطراب اجتماعی که فوبیای اجتماعی نیز نامیده می‌شود، تعاملات روزمره موجب اضطراب، ترس و احساس خجالت خواهد شد زیرا بیمار می‌ترسد که توسط دیگران مورد قضاوت قرار بگیرد. در این مطلب قصد داریم درباره این بیماری به طور مفصل صحبت کنیم.

 

علائم بیماری اختلال اضطراب اجتماعی

احساس خجالت یا ناراحتی در شرایط خاص لزوما نشانه اختلال اضطراب اجتماعی به ویژه در کودکان نیست. میزان راحتی در موقعیت‌های اجتماعی بسته به ویژگی‌های شخصیتی و تجربیات زندگی افراد متفاوت است. برخی از افراد به طور طبیعی درون‌گرا و برخی دیگر برونگرا هستند. بر خلاف عصبانیت روزمره، اختلال اضطراب اجتماعی شامل مواردی همچون ترس، اضطراب و کناره‌گیری است که با کار، مدرسه یا فعالیت‌های دیگر روزانه تداخل دارد. فوبیای اجتماعی معمولا در اوایل یا اواسط نوجوانی شروع می‌شود و گاهی اوقات ممکن است در کودکان یا بزرگ‌سالان دیده شود.

۱. علائم عاطفی و رفتاری

علائم و نشانه‌های اختلال اضطراب اجتماعی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • ترس از شرایطی که در آن شما ممکن است قضاوت شوید
  • ترس شدید از تعامل یا صحبت با غریبه‌ها
  • ترس از اینکه دیگران متوجه اضطراب شما شوند
  • ترس از داشتن علائم جسمی که ممکن است شما را خجالت‌زده کند از جمله سرخ شدن، عرق کردن، لرزش دست یا داشتن صدای لرزان.
  • اجتناب از انجام کارها یا صحبت کردن با مردم به خاطر ترس از خجالت.
  • اجتناب از رفتن به موقعیت‌هایی که ممکن است آنجا در مرکز توجه باشید.
  • اضطراب از وقوع یک رویداد ترسناک

در کودکان، اضطراب اجتماعی ممکن است با گریه، چسبیدن به والدین یا عدم صحبت در موقعیت‌های اجتماعی نشان داده شود. زمانی که شما در حین صحبت کردن در جمع، ترس شدید و اضطراب را تجربه می‌کنید یعنی به این اختلال مبتلا شده اید.

۲. علائم فیزیکی

علائم و نشانه‌های فیزیکی گاهی اوقات با اختلال اضطراب اجتماعی همراه هستند و ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • خجالت‌زدگی
  • ضربان قلب شدید
  • لرزش
  • تعریق
  • ناراحتی معده یا حالت تهوع
  • مشکلات تنفسی مانند تنگی تنفس
  • سرگیجه یا احساس سبکی در سر
  • تنش عضلانی

۳. فرار از موقعیت‌های اجتماعی عادی

این مورد شامل تجربیات معمول روزمره ایست که اگر فوبیای اجتماعی داشته باشید ممکن است برایتان مشکل ایجاد کنند، برای مثال:

  • تعامل با افراد ناآشنا یا غریبه‌ها
  • شرکت در مهمانی‌ها یا جلسات اجتماعی
  • رفتن به سر کار یا مدرسه
  • شروع کردن گفتگوها
  • برقراری تماس چشمی
  • دوست‌یابی
  • وارد شدن به فضایی که پر از آدم است
  • غذا خوردن در مقابل دیگران
  • استفاده از سرویس بهداشتی عمومی

علائم اختلال اضطراب اجتماعی می‌تواند در طول زمان تغییر کند. اگر در معرض اضطراب زیادی قرار دارید این علائم ممکن است شدیدتر شوند. اگرچه دور شدن از شرایطی که باعث ایجاد اضطراب می‌شوند ممکن است موجب شود در کوتاه‌مدت احساس بهتری داشته باشید اما اگر درمان نشوید، اضطراب شما پس از گذشت مدتی ادامه خواهد یافت.

 

چه موقع باید به پزشک مراجعه کرد؟

 اگر شما از شرایط اجتماعی عادی ترس و واهمه دارید زیرا فکر می‌کنید موجب خجالت، اضطراب یا وحشت شما می‌شوند، به یک پزشک یا متخصص بهداشت روان مراجعه کنید.

 

علت فوبیای اجتماعی

مانند بسیاری از بیماری‌های دیگر مرتبط با سلامت روان، اختلال اضطراب اجتماعی احتمالا ناشی از تعامل پیچیده عوامل بیولوژیکی و محیطی است. علل احتمالی عبارت‌اند از:

۱. صفات وراثتی

اختلالات اضطراب در خانواده‌ها شایع هستند. با این حال، دقیقا مشخص نیست که چه مقدار از این اضطراب وراثتی و ژنتیکی بوده و چقدر اکتسابی است.

۲. ساختار مغز

ساختاری در مغز که آمیگدال (amygdala) نامیده می‌شود، ممکن است در کنترل پاسخ به ترس نقش داشته باشد. افرادی که آمیگدال آن‌ها بیش‌ازحد فعال است ممکن است شدیدا به ترس واکنش نشان بدهند که این امر موجب افزایش اضطراب در موقعیت‌های اجتماعی می‌شود.

۳. عوامل محیطی

اختلال اضطراب اجتماعی می‌تواند اکتسابی باشد. ممکن است برخی از افراد پس از تجربه یک وضعیت اجتماعی ناخوشایند یا شرم‌آور شاهد بوجود آمدن این اختلال باشند. همچنین ممکن است بین اختلال اضطراب اجتماعی و والدین ارتباط وجود داشته باشد. والدین در این شرایط رفتارهای اضطراب زا را در موقعیت‌های اجتماعی از خود بروز می‌دهند یا بیش‌ از حد فرزندان خود را کنترل می‌کنند.

 

عوامل خطر

عوامل متعددی می‌توانند خطر ایجاد اختلال اضطراب اجتماعی را افزایش دهند. عواملی ازجمله:

۱. سابقه خانوادگی

اگر والدین یا خواهر و برادر شما به اختلال اضطراب اجتماعی مبتلا هستند، بیشتر در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارید.

۲. تجربیات منفی

کودکانی که خشونت، آزار یا تحقیر شدن را تجربه کرده‌اند، بیشتر در معرض فوبیای اجتماعی قرار دارند. علاوه بر این، سایر رویدادهای منفی در زندگی، مانند درگیری ، آسیب یا سوءاستفاده خانوادگی ممکن است با این بیماری در ارتباط باشند.

۳. خلق‌وخو

کودکانی که خجالتی و ترسو بوده یا هنگام مواجهه با موقعیت‌ها و افراد جدید ضعیف هستند، ممکن است در معرض خطر بیشتری باشند.

۴. درخواست‌های اجتماعی یا کاری جدید

علائم اختلال اضطراب اجتماعی به‌ طور معمول در نوجوانی شروع می‌شوند. با این حال ملاقات با افراد جدید، ارائه سخنرانی در سطح عمومی و یا ارائه یک کار مهم، ممکن است آغازگر این بیماری باشند.

۵. داشتن ظاهر یا بیماری که جلب‌توجه کند

به عنوان مثال لرزش صورت، لکنت زبان یا لرزش ناشی از بیماری پارکینسون می‌تواند خودآگاهی را افزایش دهد و در برخی باعث ایجاد فوبیای اجتماعی شود.

 

عوارض جانبی

فوبیای اجتماعی درمان‌نشده می‌تواند زندگی را با اختلال مواجه کند. اضطراب می‌تواند با کار، مدرسه، روابط یا لذت‌های زندگی تداخل داشته باشد. فوبیای اجتماعی می‌تواند منجر به مشکلات زیر شود:

  • عزت‌نفس پایین
  • حساسیت نسبت به انتقاد
  • مهارت‌های اجتماعی ضعیف
  • انزوا و روابط اجتماعی دشوار
  • موفقیت‌های دانشگاهی و شغلی کم
  • سوءمصرف مواد، مانند نوشیدن بیش‌ازحد الکل
  • اقدام به خودکشی

سایر اختلالات اضطرابی و اختلالات روان‌شناختی، به خصوص اختلال افسردگی شدید و مشکلات سوءمصرف مواد، اغلب همراه با اختلال اضطراب اجتماعی رخ می‌دهند.

 

راه های پیشگیری

هیچ راهی برای پیش‌بینی ابتلای فرد به فوبیای اجتماعی وجود ندارد، اما اگر در معرض خطر ابتلا قرار دارید، می‌توانید برای کاهش تأثیر علائم اقدامات زیر را انجام دهید:

۱. سریعا اقدام به درمان کنید

در اضطراب نیز مانند بسیاری از بیماری‌های دیگر مربوط به سلامت روان، اگر سریع برای درمان اقدام نکنید بدتر می‌شود.

۲. موضوعات را در زندگی خود اولویت‌بندی کنید

با مدیریت صحیح وقت و انرژی خود می‌توانید اضطراب را کاهش دهید. بیشتر زمان خود را صرف انجام کارهایی کنید که از انجامشان لذت می‌برید.

۳. اجتناب از مصرف مواد ناسالم

مصرف الکل و مواد مخدر و حتی مصرف کافئین یا نیکوتین می‌تواند موجب ایجاد اضطراب شود و آن را بدتر کند. اگر به هر یک از این مواد معتاد هستید، ترک آن ممکن است موجب اضطراب شما شود. اگر به تنهایی نمی‌توانید نسبت به ترک مواد اقدام کنید، از پزشک کمک بخواهید.

شما برای پیشگیری و درمان اختلال اضطراب اجتماعی چه راهکارهایی را توصیه می‌کنید؟ تجربیات خود را با ما و سایر مخاطبان انگیزه به اشتراک بگذارید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

0 تعداد نظرات
پریدن به بالا