اسم پسر با م (فهرست کامل اسامی پسرانه شروع شده با حرف م)

اسم پسر با م (فهرست کامل اسامی پسرانه شروع شده با حرف م)

انتخاب اسم برای کودک در عین حالی که شیرین است، زمان بر و گاهی اوقات پیچیده است! اما اگر برای انتخاب اسم معیارهایی داشته باشیم سریع تر به نتیجه می رسیم. برای مثال برخی والدین به هر دلیلی دوست دارند اسم فرزندشان با حروف خاصی شروع شده باشد. از همین روی ما به سراغ حرف میم رفته ایم و کامل ترین لیست اسم پسر با م را آماده کرده ایم؛ با ما همراه باشید.

 

جدیدترین لیست اسم پسر با م

ماب /ma’aab/
معنی: سرانجام، بازگشت
ریشه: عربی – قرآن

ماتیکان /maatikaan/
معنی: نام پسر بزرگ جغتای از فرماندهان مغول
ریشه: بین المللی – مغولی

ماجوج /maajooj/
معنی: نام قومی خونریز، تاتارا
ریشه: عربی – قرآن

ماخ /maakh/
معنی: زر قلب و ناسره را گویند، از شخصیتهای شاهنامه، نام سخندانی پیر و مرزبان هری و از راویان شاهنامه
ریشه: شاهنامه

ماد /maad/
معنی: ناحیه قدیمی از ایران شامل آذربایجان و عراق عجم، مدیا
ریشه: فارسی

ماراب /maaraab/
معنی: بخت و دولت تازه
ریشه: فارسی

ماراسپند /maarespand/
معنی: مهراسپند، کلام مقدس، روز بیست و نهم هر ماه شمسی
ریشه: فارسی

مارب /maareb/
معنی: نیازها
ریشه: عربی – قرآن

مارتیا /maartiyaa/
معنی: آدمی، انسان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

مارتیک /maartik/
معنی: اسم خواننده ایرانی
ریشه: بین المللی – ارمنی

مارج /maarej/
معنی: زبانه آتش
ریشه: عربی – قرآن

مارد /maared/
معنی: سرکش
ریشه: عربی – قرآن

ماردین /maardin/
معنی: نام یکی از شهرهای کردستان ترکیه است که در دامنه جنوبی قراجه داغ واقع است
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

مارس /maars/
معنی: مریخ، رب النوع جنگ در نزد رومی های قدیم
ریشه: بین المللی – فرانسوی

مارکار /maarkaar/
معنی: پیامبر
ریشه: بین المللی – ارمنی

مارلین /maarlin/
معنی: برج، پناهگاه، مارلن
ریشه: عبری

ماروت /maaroot/
معنی: نام فرشته ای
ریشه: عربی – قرآن

مازار /maazaar/
معنی: یکی از سرداران مادی کوروش
ریشه: زبان باستانی – اوستا

مازنه /maazane/
معنی: مازندران در اوستا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ماسیس /maasis/
معنی: نام کوه آرارات
ریشه: بین المللی – ارمنی

ماعون /maaoon/
معنی: زکات
ریشه: عربی – قرآن

ماکان /maakaan/
معنی: آنچه بوده است
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ماکرین /maakerin/
معنی: حیله گران، چاره اندیشان
ریشه: عربی – قرآن

ماگدولین /maagdoolin/
معنی: ماخوذ از مجدلیه، عهد جدید، انجیل
ریشه: بین المللی – انگلیسی

مالک /maalek/
معنی: آن که صاحب مِلک یا املاکی است، آن که دارنده و صاحب اختیار چیزی یا کسی باشد، از نامها و صفات خداوند
ریشه: عربی

مالکون /maalekun/
معنی: صاحبان، مالکان
ریشه: عربی – قرآن

مانوک /maanok/
معنی: نوعی مرغابی که سرخاب هم نامیده می شود
ریشه: فارسی

مانی /maani/
معنی: اندیشمند
ریشه: فارسی

ماه آفرید /maahaafarid/
معنی: آفریده ماه، آفریده شده مثل ماه
ریشه: فارسی

ماهان /maahaan/
معنی: روشن و زیبا چون ماه، نام شهری در استان کرمان
ریشه: فارسی

ماهانداد /maahaandaad/
معنی: دادماه، بخشیده ماه
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ماهبد /maahbod/
معنی: نگبان ماه
ریشه: فارسی

ماهد /maahed/
معنی: گسترنده، از نامهای خداوند
ریشه: عربی

ماهداد /maahdaad/
معنی: داده و بخشیده ماه
ریشه: فارسی

ماهشاد /maahshaad/
معنی: زیباروی شاد
ریشه: فارسی

ماهفر /maahfar/
معنی: دارای فر و شکوه ماه
ریشه: فارسی

ماهوار /maahvaar/
معنی: از گوشه های موسیقی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ماهوی /maahoy/
معنی: ماهو، لقب عمومی شاهان مرو
ریشه: فارسی

ماونداد /maavandaad/
معنی: نام یکی از مفسران اوستا در زمان ساسانیان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ماوی /mavaa/
معنی: سرانجام، جایگاه
ریشه: عربی – قرآن

مایل /maayel/
معنی: راغب، خمیده
ریشه: عربی

مبارزالدین /mobaarezaddin/
معنی: جنگنده در راه دین
ریشه: عربی

مبارک /mobaarak/
معنی: دارای آثار یا تأثیرات خوب، دارای برکت و خیر و خوشی، خوش یمن، خجسته، فرخنده
ریشه: عربی

مبثوث /mabsus/
معنی: پراکنده
ریشه: عربی – قرآن

مبدع /mobde/
معنی: مبتکر، ابداع کننده
ریشه: عربی

مبدل /mobadal/
معنی: دگرگون کننده
ریشه: عربی – قرآن

مبدی /mobdi/
معنی: آشکار کننده
ریشه: عربی – قرآن

مبرمون /mobremoon/
معنی: محکم کنندگان
ریشه: عربی – قرآن

مبصره /mobserah/
معنی: روشن گر
ریشه: عربی – قرآن

مبین /mobin/
معنی: آشکارکننده، آشکار، روشن، هویدا، واضح، روشنگر، بیانگر، بیان کننده، نشان دهنده، نشانگر
ریشه: عربی

متاع /mataa/
معنی: بهره مندی، کالا
ریشه: عربی – قرآن

متتابعین /motaatabeein/
معنی: پیاپی
ریشه: عربی – قرآن

مترفی /motrafi/
معنی: ناز پروردگان
ریشه: عربی – قرآن

متشابه /motashaabeh/
معنی: همانند
ریشه: عربی – قرآن

متعال /mota’aal/
معنی: از اسماء حسنی به معنی رفیع المقام
ریشه: عربی – قرآن

متفرقه /motofareqhah/
معنی: مختلف، گوناگون
ریشه: عربی – قرآن

متقی /motaghi/
معنی: پرهیزگار، پارسا
ریشه: عربی – قرآن

اسم پسر با میم شروع شود

اسم پسر با م جدید و خاص

متم /motem/
معنی: کمال بخش
ریشه: عربی – قرآن

متوکل /motevakel/
معنی: تکیه کننده و اعتماد کننده بر کسی
ریشه: عربی – قرآن

متین /matin/
معنی: باوقار، جاافتاده، سنگین، موقر، استوار، محکم، پابرجا، رزین، فرهیخته
ریشه: عربی

مثلی /moslaa/
معنی: پسندیده
ریشه: عربی – قرآن

مثوی /masvaa/
معنی: جایگاه، اقامتگاه
ریشه: عربی – قرآن

مجاهدین /mojaahedin/
معنی: مجاهدان
ریشه: عربی – قرآن

مجتبی /mojtabaa/
معنی: برگزیده شده، پسندیده
ریشه: عربی

مجد /majd/
معنی: بزرگی، عزت، بلندی
ریشه: عربی

مجدود /majdood/
معنی: بختیار، کامروا، سعادتمند
ریشه: عربی

مجذوب /majzoob/
معنی: شیفته، جذب شده
ریشه: عربی

مجذوبعلی /majzoobali/
معنی: شیفته علی
ریشه: عربی

مجمر /mejmar/
معنی: آتشدان
ریشه: عربی

مجمع /majma/
معنی: مکان گرد آمدن
ریشه: عربی – قرآن

مجنون /majnoon/
معنی: دیوانه
ریشه: عربی – قرآن

مجیرالدین /mojiraddin/
معنی: پناهنده و دستگیر دین
ریشه: عربی

محاریب /mahaarib/
معنی: محراب ها، خانه ها، قصرها، مساجد
ریشه: عربی – قرآن

محب الله /moheballaah/
معنی: دوستدار و دوست دارنده‌ خدا
ریشه: عربی

محبت /mohebat/
معنی: دوست داشتنِ کسی یا چیزی، مهربان بودن نسبت به کسی یا چیزی، مِهر، دوستی
ریشه: عربی

محتظر /mohtazer/
معنی: سایه بان ساز
ریشه: عربی – قرآن

محدث /mohaddes/
معنی: سخنگو، روایت کننده حدیث، تازه
ریشه: عربی – قرآن

محراب /mehraab/
معنی: عبادتگاه، محل عبادت
ریشه: عربی

محرمعلی /mahramali/
معنی: محرم + علی
ریشه: عربی

محزون /mahzoon/
معنی: اندوهگین، غمناک
ریشه: عربی

محسن /mohsen/
معنی: شاهنده، صالح، نیکوکار
ریشه: عربی

محسنات /mohsenaat/
معنی: زنان نیکوکار
ریشه: عربی – قرآن

محصنین /mohsenin/
معنی: پاکدامنان
ریشه: عربی – قرآن

محلا /mahlaa/
معنی: از ریشه حلوه به معنی شیرینی و آسایش گرفته شده است
ریشه: عربی

محلی /mohallaa/
معنی: آراسته، زیور داده شده، چهره
ریشه: عربی

محمد /mohammad/
معنی: ستوده، ستایش شده
ریشه: عربی – قرآن

محمود /mahmood/
معنی: ستوده، نیک سیرت
ریشه: عربی

محمودرضا /mahmoodrezaa/
معنی: محمود + رضا، خشنود، راضی
ریشه: عربی

محی الدین /mohioddin/
معنی: زنده کننده و احیا کننده دین
ریشه: عربی

مختار /mokhtar/
معنی: صاحب اختیار، برگزیده، گزیننده
ریشه: عربی

مخمل /makhmal/
معنی: نوعی پارچه نخی یا ابریشمی لطیف
ریشه: فارسی

مدائن /madaaen/
معنی: شهرها
ریشه: عربی – قرآن

مدبر /modaber/
معنی: صاحب اندیشه، با تدبیر، پیشکار
ریشه: عربی

مدد /madad/
معنی: یاری، کمک
ریشه: عربی

مدرس /moddares/
معنی: درس دهنده، تدریس کننده
ریشه: عربی

مدیان /mediaan/
معنی: دشمنی، نام یکی از فرزندان ابراهیم
ریشه: عبری

مدین /madin/
معنی: نام شهر حضرت شعیب
ریشه: عربی – قرآن

مراء /meraa/
معنی: مجادله، بگومگو کردن
ریشه: عربی – قرآن

مراد /moraad/
معنی: خواسته، آرزو، قصه، مرشد
ریشه: عربی

مرادعلی /moraadali/
معنی: کسی که علی مراد و مرشد اوست
ریشه: عربی

مرآت /mer’aat/
معنی: آیینه
ریشه: عربی

مرآویز /meraaviz/
معنی: مردآویج، دلاور، جنگنده با مردان
ریشه: فارسی

مرتضی /mortezaa/
معنی: خشنود و راضی، برگزیده
ریشه: عربی

مرجع /marja/
معنی: رجوع، بازگشتن
ریشه: عربی – قرآن

مرحا /marhaa/
معنی: فخر فروشی
ریشه: عربی – قرآن

مرداس /merdaas/
معنی: سنگ کوب، آسیای دستی، نام پدر ضحاک
ریشه: فارسی

اسم پسر با م شروع بشه

اسم پسر با م جدید و با معنی خوب

مردان /mardaan/
معنی: منسوب به مرد، مردانه، مردها
ریشه: فارسی

مردآویج /mardaavij/
معنی: دلاور، جنگجو
ریشه: فارسی

مردخای /mardkhaai/
معنی: شخص کوچک یا پرستنده مریخ
ریشه: عبری

مرزوق /marzoogh/
معنی: بهره مند، روزی داده شد
ریشه: عربی

مرسلین /morsalin/
معنی: فرستادگان، فرشتگان
ریشه: عربی – قرآن

مرصاد /mersaad/
معنی: کمینگاه
ریشه: عربی – قرآن

مرقد /marghad/
معنی: خوابگاه
ریشه: عربی – قرآن

مره /marah/
معنی: قوت و نیرو
ریشه: عربی – قرآن

مروت /morovat/
معنی: جوانمردی، بخشندگی
ریشه: عربی

مروه /marvah/
معنی: تپه ای در کنار مسجدالحرام
ریشه: عربی – قرآن

مریج /marij/
معنی: سر در گم
ریشه: عربی – قرآن

مرید /marid/
معنی: سرکش
ریشه: عربی – قرآن

مریئا /mariaa/
معنی: گوارا
ریشه: عربی – قرآن

مزاج /mezaaj/
معنی: آمیزه
ریشه: عربی – قرآن

مزدک /mazdak/
معنی: (= مژدک) (در اعلام) پسر بامداد است که گویند از استخر فارس بود و آیین’ دریست دین’، را که قبلاً توسط زردشت بونده (بوندس) پسر خرگان پی افکنده شده بود رواج داد، از شخصیتهای شاهنامه، نام مردی خردمند و آورنده آیین مزدکی
ریشه: شاهنامه

مزید /mazid/
معنی: افزون
ریشه: عربی – قرآن

مساق /masaagh/
معنی: سیر و سرانجام
ریشه: عربی – قرآن

مستبین /mostabin/
معنی: آشکار کننده، روشن گر
ریشه: عربی – قرآن

مستضعفون /mostazafoon/
معنی: ضعیف نگاهداشته شدگان
ریشه: عربی – قرآن

مستضعفین /mostazafin/
معنی: ضعیف نگاهداشته شدگان
ریشه: عربی – قرآن

مستعان /mosta’aan/
معنی: مددکار
ریشه: عربی – قرآن

مستقیم /mostaghim/
معنی: راست
ریشه: عربی – قرآن

مستمر /mostamer/
معنی: دنباله دار
ریشه: عربی – قرآن

مستور /mastoor/
معنی: پوشیده، پنهان، پاکدامن
ریشه: عربی

مسجد /masjed/
معنی: مسجد، زیارتگاه و معبد
ریشه: عربی – قرآن

مسرور /masroor/
معنی: خوشحال، شادمان
ریشه: عربی

مسعود /masood/
معنی: سعادتمند، سعید، فرخنده
ریشه: عربی

مسکن /maskan/
معنی: خانه
ریشه: عربی – قرآن

مسلم /moslem/
معنی: مرد مسلمان
ریشه: عربی

مسمع /mosme/
معنی: شنیدن
ریشه: عربی – قرآن

مسمی /mosmaa/
معنی: معین
ریشه: عربی – قرآن

مسومه /mosavvamah/
معنی: نشاندار، نشان کرده
ریشه: عربی – قرآن

مسومین /mosavvamin/
معنی: نشاندارها
ریشه: عربی – قرآن

مسیب /mosayyeb/
معنی: رها کننده ستور، ستور بر سر گذاشته
ریشه: عربی

مسیح /masih/
معنی: روغن مالیده، سیم گداخته، لقب عیسی (ع)
ریشه: عربی – قرآن

مسیحا /masihaa/
معنی: مسیح + الف، بزرگداشت و تعظیم
ریشه: عربی

مشارب /mashaareb/
معنی: آشامیدنی ها
ریشه: عربی – قرآن

مشارق /mashaaregh/
معنی: مشرق ها
ریشه: عربی – قرآن

مشتاق /moshtaagh/
معنی: آرزومند، خواهان
ریشه: عربی

مشترکون /moshtarekoon/
معنی: شریکان، مشترکها
ریشه: عربی – قرآن

مشحون /mashhoon/
معنی: پر و گرانبار
ریشه: عربی – قرآن

مشرب /meshrab/
معنی: آبشخور
ریشه: عربی – قرآن

مشرف /moshref/
معنی: افراشته قامت، بلند، رفیع، نمایان
ریشه: عربی

مشرق /mashregh/
معنی: مشرق
ریشه: عربی – قرآن

مشرقین /mashreghayn/
معنی: صبح کنندگان، مشرق و مغرب
ریشه: عربی – قرآن

مشعر /masha’r/
معنی: زمینی ما بین منی وعرفات در شمال مکه
ریشه: عربی – قرآن

مشفق /moshfegh/
معنی: مهربان، دلسوز
ریشه: عربی

مشکات /meshkaat/
معنی: منفذ و جایی که در آن چراغ بگذارند
ریشه: عربی – قرآن

مشکان /moshkaan/
معنی: منسوب به مشک
ریشه: فارسی

مشکور /mashkoor/
معنی: سپاسگزاری شده، مورد سپاس قرار گرفته
ریشه: عربی

مشکوه /meshkaat/
معنی: مشکات، چراغدان
ریشه: عربی

مشکین /moshkin/
معنی: منسوب به مشک، خوشبو
ریشه: فارسی

مشهد /mashhad/
معنی: حاضر شدن، حضور
ریشه: عربی – قرآن

مشهود /mashhood/
معنی: مورد گواهی، به حضور آمده
ریشه: عربی – قرآن

مشی /mashi/
معنی: نام نخستین مرد در فرهنگ ایران باستان برابر با آدم در اسطوه های سامی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

مشیا /mashiyaa/
معنی: نام نخستین مرد در اوستا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

مشید /mashid/
معنی: استوار
ریشه: عربی – قرآن

مشیر /moshir/
معنی: اشاره کننده، مشورت کننده، رایزن
ریشه: عربی

مصابیح /masaabih/
معنی: چراغ ها
ریشه: عربی – قرآن

مصانع /masaane/
معنی: کاخ های استوار
ریشه: عربی – قرآن

مصباح /mesbaah/
معنی: چراغ، ستاره
ریشه: عربی – قرآن

مصدق /mosaddegh/
معنی: تصدیق کننده، گواهی دهنده
ریشه: عربی – قرآن

مصر /mesr/
معنی: مملکت فرعون، سرزمین مصر
ریشه: عربی – قرآن

مصرخ /mosrekh/
معنی: فریاد رس
ریشه: عربی – قرآن

مصطفی /mostafaa/
معنی: برگزیده، خالص
ریشه: عربی

مصطفین /mostafain/
معنی: برگزیدگان
ریشه: عربی – قرآن

مصعب /mosab/
معنی: کار دشوار، نر، اسبی که سواری نداده باشد
ریشه: عربی

مصفی /mosaffaa/
معنی: صاف، خالص
ریشه: عربی – قرآن

مصلح /mosleh/
معنی: اصلاح کننده، آشتی دهنده، نیکوکار
ریشه: عربی – قرآن

مصلح الدین /moslehaddin/
معنی: اصلاح کننده در دین
ریشه: عربی

مصلی /mosalaa/
معنی: جایگاه نماز
ریشه: عربی – قرآن

مصور /mosavver/
معنی: از اسماء حسنی به معنی صورتگر
ریشه: عربی – قرآن

مصیب /mosib/
معنی: رسنده
ریشه: عربی – قرآن

مصیر /masir/
معنی: سرانجام، بازگشت
ریشه: عربی – قرآن

مضاجع /mazaaje/
معنی: قتلگاه ها، خواب گاهها
ریشه: عربی – قرآن

مطر /matar/
معنی: باران
ریشه: عربی – قرآن

مطلع /matla/
معنی: طلوع
ریشه: عربی – قرآن

مطلوب /matloob/
معنی: خواسته شده
ریشه: عربی – قرآن

مطمئن /motmaen/
معنی: آرام و استوار
ریشه: عربی – قرآن

مطهر /motahhar/
معنی: پاک شده، پاکیزه، مقدس
ریشه: عربی – قرآن

مطهرون /motaharoon/
معنی: پاکیزگان
ریشه: عربی – قرآن

مطهرین /motahharin/
معنی: پاکیزگان
ریشه: عربی – قرآن

مطویات /matviaat/
معنی: درهم نوردیده ها
ریشه: عربی – قرآن

مطیع /moti/
معنی: فرمانبردار، اطاعت کننده
ریشه: عربی

مظاهر /mazaaher/
معنی: تماشاگاه ها، منظره ها، تجلی گاهها
ریشه: عربی

مظفر /mozaffar/
معنی: پیروز، منصور، کامروا
ریشه: عربی

مظفرالدین /mozaffaraddin/
معنی: پیروز در دین
ریشه: عربی

مظفرعلی /mozaffarali/
معنی: علی پیروزمند، مظفر + علی
ریشه: عربی

اسم پسر با م با معنی و زیبا

اسم پسر با م جدید و دلنشین

مظهر /mazhar/
معنی: تماشاگاه، جلوه گاه
ریشه: عربی

معاذیر /ma’aazir/
معنی: عذرها، حجت ها، بهانه ها
ریشه: عربی – قرآن

معارج /ma’aarej/
معنی: محل های عروج، بالا رفتن، نردبان ها
ریشه: عربی – قرآن

معایش /ma’aayesh/
معنی: زندگانی ها
ریشه: عربی – قرآن

معتمد /motamed/
معنی: اعتماد کننده، تکیه دهنده
ریشه: عربی

معروشات /marooshaat/
معنی: داربست ها
ریشه: عربی – قرآن

معروف /maroof/
معنی: خوبی، کار خیر، کار نیک، شناخته شده
ریشه: عربی – قرآن

معز /moez/
معنی: عزت دهنده، عزیز و گرامی
ریشه: عربی

معزالدین /moezoddin/
معنی: عزیز و گرامی در دین
ریشه: عربی

معشر /ma’shar/
معنی: جماعت، گروه
ریشه: عربی – قرآن

معصوم /masoom/
معنی: بی گناه، دور نگه داشته شده از گناه
ریشه: عربی

معصومعلی /masoomali/
معنی: معصوم + علی
ریشه: عربی

معظم /moazzam/
معنی: تعظیم شده، بزرگ شمرده شده
ریشه: عربی

معمور /mamoor/
معنی: آباد
ریشه: عربی – قرآن

معیشه /maeeshe/
معنی: زندگانی
ریشه: عربی – قرآن

معین /moein/
معنی: مددکار، یاری دهنده، آب روان
ریشه: عربی – قرآن

معین الدین /moeinoddin/
معنی: یاور دین
ریشه: عربی

مغارات /maghaaraat/
معنی: غارها، نهان گاهها
ریشه: عربی – قرآن

مغارب /maghaareb/
معنی: جهات غرب، مغرب ها
ریشه: عربی – قرآن

مغرب /maghreb/
معنی: مغرب، محل غروب
ریشه: عربی – قرآن

مغشی /moghshey/
معنی: بیهوش
ریشه: عربی – قرآن

مفاتح /mafaateh/
معنی: کلیدها
ریشه: عربی – قرآن

مفتاح /meftaah/
معنی: کلید
ریشه: عربی – قرآن

مفتح /mofatteh/
معنی: باز کننده، گشاینده
ریشه: عربی

مفتون /maftoon/
معنی: عاشق، شیفته
ریشه: عربی

مفصلا /mofasalaa/
معنی: شیوا و روشن
ریشه: عربی – قرآن

مفلح /mofleh/
معنی: رستگار، پیروز
ریشه: عربی

مفید /mofid/
معنی: سود بخش، فایده رسان
ریشه: عربی

مقالید /maghaalid/
معنی: کلیدها
ریشه: عربی – قرآن

مقام /maghaam/
معنی: محل اقامت، منزلت، جایگاه
ریشه: عربی – قرآن

مقامع /maghaame/
معنی: گرزها
ریشه: عربی – قرآن

مقبل /moghbel/
معنی: روی آورنده، صاحب اقبال، خوشبخت
ریشه: عربی

مقتدر /moghtader/
معنی: توانا
ریشه: عربی – قرآن

مقداد /meghdaad/
معنی: نام یکی از اصحاب پیامبر، از اولین شیعیان علی
ریشه: عربی

مقدس /moghadas/
معنی: پاک
ریشه: عربی – قرآن

مقدم /moghadam/
معنی: پیشوا، رئیس، پیش فرستاده
ریشه: عربی

مقرنین /mogharanin/
معنی: قدرتمندان
ریشه: عربی – قرآن

مقسطین /moghsetin/
معنی: دادگران
ریشه: عربی – قرآن

مقطوع /maghtoo/
معنی: بریده شده
ریشه: عربی – قرآن

مقعد /magh’ad/
معنی: مجلس، مقام و منزلت
ریشه: عربی – قرآن

مقنطره /moqhantarah/
معنی: هنگفت
ریشه: عربی – قرآن

مقیتا /moghitaa/
معنی: از اسماءحسنی به معنی مقتدر
ریشه: عربی – قرآن

مقیم /moghim/
معنی: پایدار
ریشه: عربی – قرآن

مکاء /mokaa/
معنی: صفیر کشیدن، سوت زدن
ریشه: عربی – قرآن

مکابیز /mekaabiz/
معنی: مگابیز، نام یکی از سرداران داریوش پادشاه هخامنشی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

مکان /makaan/
معنی: جا
ریشه: عربی – قرآن

مکرم /mokaram/
معنی: گرامی و عزیز کرده، عزیز و محترم
ریشه: عربی

مکیال /mekiaal/
معنی: پیمانه
ریشه: عربی – قرآن

مکین /makin/
معنی: صاحب مقام، دارای منزلت، محترم
ریشه: عربی – قرآن

ملاق /molaagh/
معنی: دیدار کننده
ریشه: عربی – قرآن

ملائکه /malaaeke/
معنی: فرشته ها
ریشه: عربی – قرآن

ملجا /malja/
معنی: پناهگاه
ریشه: عربی – قرآن

ملکوت /malakoot/
معنی: سلطنت و فرمانروایی، ملکوت
ریشه: عربی – قرآن

ملکین /malakayn/
معنی: دو فرشته
ریشه: عربی – قرآن

ملیح الزمان /malihozamaan/
معنی: با نمک روزگار
ریشه: عربی

ملیک /malik/
معنی: از اسماءحسنی به معنی صاحب حکومت
ریشه: عربی – قرآن

ممطر /momter/
معنی: بارش دهنده
ریشه: عربی – قرآن

مناد /monaad/
معنی: ندا کننده
ریشه: عربی – قرآن

مناسک /manaasek/
معنی: عبادتها
ریشه: عربی – قرآن

منال /manaal/
معنی: مال، دارایی، مِلک، ثروت
ریشه: عربی

مناه /monaah/
معنی: نام بتی
ریشه: عربی – قرآن

منبث /monbas/
معنی: پراکنده
ریشه: عربی – قرآن

منتجب /montajab/
معنی: برگزیده، منتخب
ریشه: عربی

منتجب الدین /montajabaddin/
معنی: برگزیده دین و آیین
ریشه: عربی

اسم پسر با مهر

اسم پسر با م زیبا و باکلاس

منتشر /montashar/
معنی: پراکنده
ریشه: عربی – قرآن

منتصر /montaser/
معنی: فریاد رس
ریشه: عربی – قرآن

منتظر /montazer/
معنی: آن که در حال صبر کردن برای آمدن کسی یا انجام یافتن کاری یا روی دادنِ اتفاقی است، چشم به راه
ریشه: عربی

منتهی /montaha/
معنی: پایان، بازگشت
ریشه: عربی – قرآن

منجو /monajoo/
معنی: نجات دهندگان
ریشه: عربی – قرآن

منشات /monsha’aat/
معنی: چیزهای روان
ریشه: عربی – قرآن

منشور /manshoor/
معنی: سرگشاده
ریشه: عربی – قرآن

منطق /mantegh/
معنی: سخن گفتن
ریشه: عربی – قرآن

منفطر /monfater/
معنی: شکافته
ریشه: عربی – قرآن

منفقین /monfeghin/
معنی: بخشندگان
ریشه: عربی – قرآن

منهاج /menhaaj/
معنی: راه روشن
ریشه: عربی

منهاج الدین /menhaajoddin/
معنی: راه روشن دین
ریشه: عربی

منوشان /manooshaan/
معنی: نام حاکم فارس در زمان کی خسرو کیانی که از سرداران سپاه او نیز بود
ریشه: شاهنامه

منوشفر /manooshfar/
معنی: نام پدر منوچهر شاه پیشدادی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

منوشنگ /manooshang/
معنی: نام پدر هما در داستان همای و همایون
ریشه: فارسی

منیرالدین /moniroddin/
معنی: سبب روشنایی دین
ریشه: عربی

مه زاد /mahzaad/
معنی: بزرگ زاده، شاهزاده، زاده ماه، زیبا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

مه کام /mahkaam/
معنی: در آرزوی ماه
ریشه: فارسی

مهاد /mehaad/
معنی: آرامگاه، زیرانداز
ریشه: عربی – قرآن

مهبد /mahbod/
معنی: نگهبان ماه، مجازا به مفهوم نورانی و درخشان است، ماهبد
ریشه: شاهنامه

مهتد /mohtad/
معنی: هدایت یافته
ریشه: عربی – قرآن

مهتدی /mohtadi/
معنی: راه راست یافته، هدایت شده
ریشه: عربی

مهتر /mehtar/
معنی: بزرگتر ، سرور، پیغمبر
ریشه: فارسی

مهد /mahd/
معنی: گهواره
ریشه: عربی – قرآن

مهداد /mehdaad/
معنی: بزرگزاده
ریشه: فارسی

مهدی /mehdi/
معنی: هدایت کرده، هدایت شده، نام قائم منتظَر (ع) در نزد شیعه
ریشه: عربی

مهدی یار /mahdiyaar/
معنی: یاور مهدی، (به مجاز) دوستدار و محب مهدی منتظر قائم آل محمّد(ع)
ریشه: فارسی – عربی

مهدیار /mahdyaar/
معنی: (مَهد = (به مجاز) سرزمین، کشور، میهن + یار (پسوند محافظ و مسئول))، محافظ و نگهبانِ سرزمین و میهن
ریشه: فارسی – عربی

مهر /mehr/
معنی: محبت، دوستی، پیمان، خورشید، رب النوع آفتاب
ریشه: فارسی

مهراب /mehraab/
معنی: دارنده‌ جلوه‌ی آفتاب و کسی که تابش مهر دارد
ریشه: فارسی

مهراج /mehraaj/
معنی: مهاراجه، عنوان هر یک از افراد طبقه‌ای ممتاز در هند، شاه، امیر
ریشه: زبان باستانی – سانسکریت

مهراد /mehraad/
معنی: (مِه = مِهتر، بزرگتر + راد = جوانمرد)، جوانمرد مِهتر و بزرگتر
ریشه: فارسی

مهراسپند /mehrespand/
معنی: کلام مقدس، از ایزدان زردشتی
ریشه: فارسی

مهراشک /mehrashk/
معنی: نام اصیل ایرانی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

مهرافزا /mehrafzaa/
معنی: آنکه بر مهر و محبت خود بیافزاید
ریشه: فارسی

مهران /mehraan/
معنی: به معنی دارنده مهر
ریشه: فارسی

مهراورنگ /mehrorang/
معنی: دارنده مهر و شکوه خورشید
ریشه: فارسی

مهرآیین /mehraain/
معنی: دارای مهر و محبت و دوستی، دارای مهربانی، دارای آیین و روش دوستی و مهربانی
ریشه: فارسی

مهربانک /mehrbaanak/
معنی: گیاه عشقه، نوعی پیچک
ریشه: فارسی

مهربد /mehrbod/
معنی: محافظ یا نگهبان مهربانی و محبت، (به مجاز) شخصِ مهربان
ریشه: فارسی

مهربنداد /mehrbandaad/
معنی: دارای بنیاد و شالوده ای از محبت
ریشه: شاهنامه

مهرپو /mehrpoo/
معنی: پوینده راه مهر و محبت
ریشه: فارسی

مهرپوی /mehrpooy/
معنی: آن که در راه مهر و محبت قدم برمی دارد
ریشه: زبان باستانی – اوستا

مهرپویا /mehrpooyaa/
معنی: در جستجوی مهر ومحبت، مهر + پویا
ریشه: فارسی

اسم پسر با م شروع میشه

اسم پسر با مهر

مهرپیکر /mehrpeikar/
معنی: کسی که وجودش بر پایه مهر است
ریشه: زبان باستانی – اوستا

مهرتاج /mehrtaaj/
معنی: آنکه تاجش از خورشید است
ریشه: فارسی

مهرتاش /mehrtaash/
معنی: با محبت و مهربان
ریشه: فارسی

مهرداد /mehrdaad/
معنی: داده‌ی مهر، آفریده شده‌ی مهر، نام چهار تن از شاهان اشکانی
ریشه: فارسی

مهردید /mehrdid/
معنی: کسیکه مورد مهر و محبت قرار گرفته
ریشه: فارسی

مهرزاد /mehrzaad/
معنی: زاده‌ مهر
ریشه: فارسی

مهرساد /mehrsaad/
معنی: خورشید بی آلایش، مهر به معنای خورشید و ساد به معنای ساده و بی آلایش،پاک، می باشد
ریشه: زبان باستانی – اوستا

مهرسام /mehrsaam/
معنی: پسر خونگرم و مهربان، مرکب از مهربه معنای مهربانی یا خورشید و سام به معنای آتش است
ریشه: فارسی

مهرسب /mehrasb/
معنی: دارنده اسب خورشید
ریشه: فارسی

مهرشاد /mehrshaad/
معنی: خورشاد، شادمهر، خورشید هدایت کننده
ریشه: فارسی

مهرعلی /mehrali/
معنی: دوستدار علی
ریشه: فارسی

مهرلقا /mehrlagha/
معنی: دارنده چهره زیبا مانند خورشید
ریشه: فارسی

مهرمس /mehrmas/
معنی: مهر بزرگ یا بزرگ مهر، نام نیای ششم اردشیر بابکان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

مهرنام /mehrnaam/
معنی: آنکه نام مهر و محبت را دارد
ریشه: فارسی

مهرورز /mehrvarz/
معنی: محبت کننده، دوستدار
ریشه: فارسی

مهزاد /mehzaad/
معنی: بزرگ زاده، شاهزاده
ریشه: فارسی

مهزیار /mahziaar/
معنی: مازیار
ریشه: فارسی

مهنام /mahnaam/
معنی: نشان، صورت، نشان و اثرِ ماه، دارای صورت و ظاهر ماه
ریشه: فارسی

مهند /mohannad/
معنی: ساخته شده در هندوستان به ویژه نوعی شمشیر، هندوانی، شمشیر هندی
ریشه: عربی

مهیاد /mahyaad/
معنی: (مِه = مِهتر، بزرگتر + یاد)، تداعیگر مِهتری و بزرگی، (به مجاز) مِهتر و بزرگتر
ریشه: فارسی

مهیار /mahyaar/
معنی: ماهیار، کنایه از عاشق شب زنده دار
ریشه: فارسی

موتمن /motaman/
معنی: امین، مورد اطمینان، وکیل
ریشه: عربی

موتون /motun/
معنی: دهندگان
ریشه: عربی – قرآن

موثق /movasagh/
معنی: مورد اطمینان، معتمد
ریشه: عربی – قرآن

موج /moj/
معنی: خیزاب، تلاطم آب
ریشه: عربی – قرآن

موجلا /mojelaa/
معنی: زمان دار
ریشه: عربی – قرآن

مودب /moadab/
معنی: با ادب، تربیت شده
ریشه: عربی

مودت /mavaddt/
معنی: دوستی، محبت
ریشه: عربی – قرآن

موده /mavaddah/
معنی: مهربانی و دوستی، دوست داشتن
ریشه: عربی – قرآن

مودود /moodood/
معنی: محبوب، مورد مهر و محبت
ریشه: عربی

موذن /moazen/
معنی: آواز دهنده
ریشه: عربی – قرآن

مورا /mooraa/
معنی: درهم شدن
ریشه: عربی – قرآن

موریس /mooris/
معنی: مصر، مبرم، اصرار کننده
ریشه: بین المللی – لاتین

موزون /mozoon/
معنی: سنجیده
ریشه: عربی – قرآن

موسع /mose/
معنی: توانگر
ریشه: عربی – قرآن

موسی الرضا /moosalrezaa/
معنی: موسی + رضا، لقب امام هشتم
ریشه: عربی

موعد /maued/
معنی: زمان و مکان وعده
ریشه: عربی – قرآن

موفق /movafagh/
معنی: کامروا، کامیاب، یاری شده
ریشه: عربی

موفق الدین /movafaghoddin/
معنی: موفق در دین
ریشه: عربی

مولی /maulaa/
معنی: سرور، سرپرست، بعضا از اسماءحسنی
ریشه: عربی – قرآن

مویدالدین /moayedoddin/
معنی: تایید کننده دین
ریشه: عربی

میثاق /misaagh/
معنی: پیمان و عهد
ریشه: عربی

میرک /mirak/
معنی: امیر کوچک
ریشه: فارسی

میرین /mirin/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام دلاوری رومی و داماد قیصر روم
ریشه: شاهنامه

میزان /mizaan/
معنی: معیار و میزان، ترازو
ریشه: عربی – قرآن

میشا /mishaa/
معنی: همیشه جوان، همیشه بهار
ریشه: فارسی

میشل /mishel/
معنی: میشائیل، میکائیل، مثل خدا
ریشه: بین المللی – فرانسوی

میشه /mishe/
معنی: مشی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

میعاد /miaad/
معنی: محل قرار ملاقات، وعده‌گاه، زمان قرار ملاقات، زمان وعده
ریشه: عربی

میقات /mighat/
معنی: وعده گاه، وقت
ریشه: عربی – قرآن

اسم پسر با م جدید و خاص

اسم پسر با م اصیل و زیبا

میکائیل /mikaaeel/
معنی: مقرب، نام فرشته‌ی روزی‌ها
ریشه: عبری

میکسا /miksaa/
معنی: کودکی که نشان از بزرگان دارد، در مراجع لاتین این واژه به معنای ماکسیمیوس کوچک آمده است که خود ماکسیمیوس به معنای بزرگترین است
ریشه: بین المللی – لاتین

میلاد /milaad/
معنی: تولد، زایش، ولادت، روز تولد، هنگام ولادت، سالروز ولادت
ریشه: عربی

مینوچهر /minoochehr/
معنی: منوچهر، آنکه چهره ای بهشتی دارد
ریشه: فارسی

میهن یار /mihanyaar/
معنی: دوست و یاور میهن
ریشه: فارسی

میهندوست /mihandoost/
معنی: میهن پرست
ریشه: فارسی

 

سخن آخر

لیستی از نام پسر با م را در این مطلب ملاحظه کردید؛ آیا اسم پسر با م یا میم دیگری سراغ دارید که در این لیست نیامده باشد؟ در پایین همین صفحه نظرات خود را ثبت کنید.

شما همچنین می توانید در صورت دلخواه دیگر فهرست های ما را در مطالب اسم پسر با الف، اسم پسر با ب، …، اسم پسر با ف، اسم پسر با ک، اسم پسر با گ، اسم پسر با ل و … در بخش انتخاب اسم سرویس مادر و کودک دنبال کنید و از بین آنها اسمی مناسب برای پسر دلبندتان انتخاب کنید.

نظری ثبت نشده است

Leave a reply

انگیزه
Register New Account
عضویت در سایت
Reset Password
Compare items
  • Total (0)
Compare