اسم پسر با ب (فهرست اسامی پسرانه شروع شده با حرف ب)

اسم پسر با ب (فهرست اسامی پسرانه شروع شده با حرف ب)

اسامی پسرانه شروع شده با حرف ب در ریشه های مختلفی مانند ترکی، کردی، خارجی، باستانی و اصیل و … وجود دارد. اگر به هر دلیلی به دنبال انتخاب اسم پسرانه با ب هستید، در این مطلب به روزترین لیست اسم پسر با ب را برای شما ارائه داده ایم؛ با ما همراه باشید.

 

جدیدترین فهرست اسم پسر با ب

بابر /baaber/
معنی: دلیر و شجاع
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

بابک /baabak/
معنی: خطاب فرزند به پدر از روی مهربانی، پدر جان، پدر، استوار، امین، پرورنده
ریشه: فارسی

بابوی /baabuy/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام یکی از دلاوران ایرانی سپاه بهرام چوبین سردار ساسانی
ریشه: فارسی

باتیس /baatis/
معنی: از سرداران داریوش سوم در حمله اسکندر
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بادان /baadaan/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام پسر پیروز (سردار دوران ساسانی) اسم ایرانی
ریشه: فارسی

بادرام /baaderaam/
معنی: کشاورز
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بادرنگ /baadrang/
معنی: بالنگ (میوه ایست از جنس ترنج خوشبو)
ریشه: فارسی

باده /baade/
معنی: شراب ، می
ریشه: فارسی

بادون /baadun/
معنی: صحرا نشینان
ریشه: عربی – قرآن

باذان /baazaan/
معنی: نام جانشین خورخسرو فرماندار هاماوران در زمان انوشیروان پادشاه ساسانی
ریشه: فارسی

باراد /baaraad/
معنی: نام کسی که در زمان شاپور یکم پادشاه ساسانی زندگی کرده ونام او در کتیبه کعبه زرتشت آمده است
ریشه: فارسی

باربد /baarbod/
معنی: پسوند محافظ یا مسئول، خداوندِ بار (بارگاه)، پرده‌دار، نوازنده و موسیقی دان معروف دربار خسرو پرویز
ریشه: فارسی

بارد /baared/
معنی: سرد و خنک
ریشه: عربی – قرآن

بارز /baarez/
معنی: بلند، برز، نمایان، به عربی: نادان، ظاهر
ریشه: فارسی

بارزان /baarezan/
معنی: بارِز (نامِ قوم بارز یا بارزان یا بارجان، تاریخ این قوم به پیش از اسلام میرسد و نام آن از دوره‌ی ساسانیان در متون ضبط شده است)
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

بارشین /baarshin/
معنی: در اصطلاح مردم فارس، درختچه
ریشه: فارسی

بارمان /baarmaan/
معنی: شخص محترم و لایقِ دارای روح بزرگ، از شخصیتهای شاهنامه
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

باری /baari/
معنی: از اسماءحسنی به معنی آفریدگار
ریشه: عربی – قرآن

بازغا /baazegha/
معنی: تابان
ریشه: عربی – قرآن

باژه /baazhe/
معنی: نام یکی از سرداران ایرانی در زمان اردشیر پادشاه هخامنشی
ریشه: فارسی

باسا /baasaa/
معنی: نیرو، قوت
ریشه: عربی – قرآن

باستان /bastaan/
معنی: دیرینه، کهن، تاریخی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

باسط /baaset/
معنی: بسط دهنده، گسترش دهنده، از نام های خداوند.
ریشه: عربی

باسقات /baaseghaat/
معنی: بلند بالا (جمع)
ریشه: عربی – قرآن

باشار /baashaar/
معنی: چاره، علاج، درمان
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

باشو /baasho/
معنی: در گویش خوزستان بچه‌ای که تقاضای ماندنش را از خداوند دارند (از خدا حیات در دنیا را می‌خواهد.)
ریشه: فارسی

باشوان /baashoan/
معنی: نام کوهی در بانه، آشیانه
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

باشور /baashur/
معنی: به معنی جنوب
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

باشوک /baashuk/
معنی: نوعی پرنده شکاری
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

باشی /baashi/
معنی: سرور، رئیس
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

باق /baagh/
معنی: پایدار، ماندنی
ریشه: عربی – قرآن

باقیات /baaghiyaat/
معنی: ماندنی ها
ریشه: عربی – قرآن

باکالیجار /baakaalijaar/
معنی: جنگجو، دلاور
ریشه: فارسی

باگه /baage/
معنی: نام یکی از سرداران هخامنشی
ریشه: فارسی

بال /baal/
معنی: حال و کار، سرانجام
ریشه: عربی – قرآن

بالغ /baalegh/
معنی: رسیده، رساننده
ریشه: عربی – قرآن

بالوی /baaluy/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام یکی از یاران خسروپرویز پادشاه ساسانی
ریشه: شاهنامه

بامداد /baamdaad/
معنی: صبح، صبا، اسم پدر مزدک
ریشه: فارسی

بامگاه /baamgaah/
معنی: هنگام بامداد
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بامی /baami/
معنی: درخشان، لقب شهر بلخ صفت شهر اوشیدر
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بامیک /baamik/
معنی: بامی، درخشان، لقب شهر بلخ
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بامین /baamin/
معنی: نام روستایی در نزدیکی هرات
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بانی /baani/
معنی: بنیاگذار، سازنده، بناکننده
ریشه: زبان باستانی – اوستا

باهر /baaher/
معنی: درخشان، تابان
ریشه: فارسی

باهرالدین /baaheroddin/
معنی: مشهور در دین
ریشه: عربی

باوند /baavand/
معنی: از اسپهبدان مازندران
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بایا /baayaa/
معنی: بایسته، ضروری
ریشه: فارسی

بایتگین /baaytagin/
معنی: از امرای سلطان مسعود غزنوی
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

بایزید /baayazid/
معنی: مخفف ابا یزید، بایزید بستامی عارف مشهور قرن سوم
ریشه: عربی

بایسنقر /baaysonghor/
معنی: (بای: بیگ ، بزرگ) + (سنقر: نوعی بازشکاری، پسر شاهرخ میرزا)
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

بایقرا /baayghara/
معنی: بیگ سیاه (بای: بیگ، سرور) + (قرا: سیاه ، سلطان حسین بایقرا)
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

بایندر /baayandor/
معنی: نام طایفه ای از ترکمانان
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

بتیس /betis/
معنی: نام نگهبان شهر غزه، که در برابر اسکندر مقاومت شدید کرد
ریشه: فارسی

بحار /behaar/
معنی: دریاها
ریشه: عربی – قرآن

اسم پسر با ب کردی

اسم پسر با ب زیبا و باکلاس

بحر /bahr/
معنی: دریا
ریشه: عربی – قرآن

بحیره /bahire/
معنی: شتری که پنجمین زایمانش نر باشد
ریشه: عربی – قرآن

بخت آور /bakhtaavar/
معنی: خوشبخت، از درباریان اورنگ زیب شاه هند
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بختگان /bakhtegaan/
معنی: وزیر خسرو انوشیروان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بختور /bakhtvar/
معنی: خوشبخت، دولتمند
ریشه: فارسی

بخرد /bekhrad/
معنی: هوشمند، خردمند
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بخشان /bakhshaan/
معنی: دهش، بخشش
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

بخشایش /bakhshaayesh/
معنی: گذشت و چشم پوشی کردن از گناه یا کار نادرست کسی، عفو، رأفت، رحمت و شفقت (اسم مصدر از بخشودن و بخشاییدن)
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بخشی /bakhshi/
معنی: دانشمند، روحانی بودایی
ریشه: بین المللی – مغولی

بدر /badr/
معنی: ماه تمام و کامل، ماه شب چهاردهم، نام محلی است
ریشه: عربی – قرآن

بدرالدین /badroddin/
معنی: آنکه در دیندکامل و درخشان است
ریشه: عربی

بدو /badv/
معنی: بادیه نشینان، بیابان
ریشه: عربی – قرآن

بدیع الجمال /badiojamal/
معنی: دارای زیبایی تازه و با طروات
ریشه: عربی

بدیع الزمان /badiozamaan/
معنی: یکتا و یگانه زمانه، آنکه در عصر خود بی همتاست
ریشه: عربی

بدیل /badil/
معنی: عوض، جانشین
ریشه: عربی

برات /baraat/
معنی: نوشته‌ای که بدان دولت بر خزانه یا بر حُکام حواله‌ای وجهی دهد، کاغذ زر
ریشه: عربی

براتعلی /baraatali/
معنی: مجازا کسی که مورد لطف و عنایت امام علی (ع) قرار گرفته باشد
ریشه: عربی

براز /baraaz/
معنی: زیبایی، آراستگی
ریشه: فارسی

برازمان /baraazman/
معنی: بلند اندیشه
ریشه: زبان باستانی – اوستا

برانوش /baraanush/
معنی: مهندس زمان ساسانی سازنده پل شوشتر
ریشه: زبان باستانی – اوستا

برتن /bartan/
معنی: بردیس، به فتح ب و ت، مرد مغرور
ریشه: فارسی

برته /barte/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام دلاور ایرانی از خاندان لواده، در زمان کیکاووس پادشاه کیانی
ریشه: شاهنامه

برتهم /barteham/
معنی: از سرداران نامی ایران
ریشه: زبان باستانی – اوستا

برجاسپ /barjaasp/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام یکی از سرداران تورانی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

برد /bard/
معنی: تگرگ، خنک
ریشه: عربی – قرآن

بردیا /bardiaa/
معنی: دومین پسر کورش بزرگ و برادر کمبوجه (سومین پادشاه هخامنشی) است که در اوستایی به معنای بلند پایه است
ریشه: فارسی

بردیس /bardis/
معنی: مرد مغرور
ریشه: فارسی

برزان /barzaan/
معنی: برز، شکوه و جلال، عظمت، دارای قدرت، نیرومند و با شکوه، فراز
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

برزآذر /barzaazar/
معنی: مرکب از برز (شکوه، جلال) + آذر (آتش)، نام برادر برز
ریشه: زبان باستانی – اوستا

برزآفرین /barzaafarin/
معنی: تشویق بزرگ
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

برزفر /barzfar/
معنی: دارای قامتی با شکوه، بلند پرواز، از سرداران کرد دوره ‏هخامنشی
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

برزفری /borzfari/
معنی: هم معنی فریبرز
ریشه: فارسی

برزم /barzam/
معنی: ناز و کرشمه، غنج و دلال
ریشه: فارسی

برزمند /barzmand/
معنی: باشکوه، نام یکی از فرمانداران ایرانی که براسکندر شورید
ریشه: فارسی

برزن /barzan/
معنی: کوی، محل، کوچه، قسمتی ازشهر و شعبه، تابه ای که از گل سازند و نان بر بالای آن گذارند
ریشه: زبان باستانی – اوستا

برزو /borzoo/
معنی: تنومند، بلند پایه، نام پسر سهراب پسر رستم زال در روایات ملی، نام آتشکده‌ عهد ساسانی در استان مرکزی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

برزین /barzin/
معنی: بالنده (بالنده مهر)، فشرده‌ آذر برزین مهر، نام یکی از آتشکده‌های بزرگ ایران
ریشه: زبان باستانی – اوستا

برزین داد /barzindaad/
معنی: آفریده با شکوه یا مخفف آذربرزین داد (آتشکده) یعنی آفریده شده به وسیله آتش آذر برزین
ریشه: فارسی

برزین مهر /barzinmehr/
معنی: خورشید با شکوه، مهر بزرگوار (نام یکی از سه آتشکده عصر ساسانی در ایران)
ریشه: زبان باستانی – اوستا

برسا /barsaa/
معنی: مخفف ابرسان، دلیر گونه، چون پهلوان نیرومند
ریشه: فارسی

برسادیس /barsaadis/
معنی: دلاورگونه، مانند دلیران
ریشه: فارسی

برسام /barsaam/
معنی: آتش بزرگ مرکب از بر (مخفف ابر) + سام (آتش )، نام یکی از سرداران یزگرد ساسانی، فرزند بیژن فرمانروای سمرقند که با یزدگرد جنگید
ریشه: فارسی

اسم پسر با ب ترکی

اسم پسر با ب شیک و جدید

برسم /barsam/
معنی: شاخه های گیاهی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

برسیان /barsiyan/
معنی: نام گیاهی است
ریشه: فارسی

برشان /barshaan/
معنی: امت
ریشه: فارسی

برشنوم /bareshnum/
معنی: پاک و تمیز
ریشه: زبان باستانی – اوستا

برکات /barakaat/
معنی: برکت ها
ریشه: عربی – قرآن

برگر /bargar/
معنی: بخشنده سرنوشت
ریشه: زبان باستانی – پهلوی

برمک /barmak/
معنی: رئیس، عنوان رئیس روحانی بودایی، (در اعلام) نام جد وسر دودمان برمکیان، عنوان اجداد خاندان برمکیان و در اصل عنوان و لقبی بوده که به رئیس روحانی معبد بودایی بلخ می‌دادند، برمک معروف پدربزرگ یحیی وزیر مشهور هارون الرشید است
ریشه: فارسی

برنا /bornaa/
معنی: جوان؛ شاب، ظریف، خوب، نیک، دلاور.
ریشه: فارسی

برنابا /barnaabaa/
معنی: پیر وعظ و نصیحت، یکی از مسیحیان که انجیر را تفسیر کرد
ریشه: عبری

برنادت /bernaadet/
معنی: مصغر برنارد
ریشه: بین المللی – فرانسوی

برنارد /bernaard/
معنی: دلیر و شجاع مانند خرس
ریشه: بین المللی – لاتین

برهان /borhaan/
معنی: دلیل، حجت، حجت روشن، دلیل قاطع، از واژه‌های قرآنی، نام پادشاهی از طبقات سلاطین اسلام
ریشه: عربی

برهان الدین /borhaanoddin/
معنی: برهان دین، دلیل دین، حجت دین
ریشه: عربی

برهمن /barahman/
معنی: نام و عنوان پیشوایان روحانی هندو، راست گفتار و کردار
ریشه: بین المللی – هندی

بروج /boruj/
معنی: دژها، برجها، قصرها
ریشه: عربی – قرآن

بروسا /barusaa/
معنی: پدر بهرام، از موبدان یزد
ریشه: زبان باستانی – اوستا

برومند /boroomand/
معنی: خوش قامت، نام مادر بابک خرمدین
ریشه: فارسی

بریر /borayr/
معنی: یکی از شهدای کربلا به روز عاشورا در رکاب امام حسین(ع) که او اول کسی است که بعد از حُر شهید شد
ریشه: عربی

بریژیت /berizhit/
معنی: نیرومند، قوی
ریشه: بین المللی – فرانسوی

برین /barin/
معنی: برتر و بالاتر، نام دیگر آتشکده آذر برزین مهر
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بریه /baryyah/
معنی: آفریدگان
ریشه: عربی – قرآن

بزرگ /bozorg/
معنی: دارای اهمیت و موقعیت اجتماعی، برجسته، مشهور، بزرگوار، شریف
ریشه: فارسی

بزم افروز /bazmafrooz/
معنی: مجلس افروز
ریشه: فارسی

بزم آرا /bazmaaraa/
معنی: آراینده بزم ومجلس
ریشه: فارسی

بساط /basaat/
معنی: زیرانداز
ریشه: عربی – قرآن

بساک /basaak/
معنی: تاج گل و گیاه، از سرداران خشایارشاه
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بسام /basaam/
معنی: بسیار تبسم کننده، خوشرو، خندان، گشاده روی، یکی از شاعران فارسی گوی پس از اسلام در زمان یعقوب بن لیث
ریشه: عربی

بستان /bostaan/
معنی: گلزار، گلستان، مخفف بوستان
ریشه: فارسی

بستور /bastur/
معنی: این نام در اوستا ‘ بَستَوَری ‘ یا ‘ بَستَوَئیری ‘ به معنی ‘ جوشن بسته ‘ آمده است، (در اعلام) پسر زریر است که در نبرد با سپاه ارجاسپ فرماندهی پشت سپاه ایران را داشت، نام پسر زریر برادر گشتاسپ
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بسحق /boshagh/
معنی: مخفف ابو اسحاق، بسحق اطمعه از شعرای قرن هشتم و نهم
ریشه: عربی

بسطام /bastaam/
معنی: نام دایی خسرو پرویز پادشاه ساسانی
ریشه: فارسی

بسیم /basim/
معنی: خوشرو، خندان، مسرور
ریشه: عربی

بشار /bashaar/
معنی: بشارت دهنده، از اصحاب امام صادق(ع)
ریشه: عربی

بشارت /beshaarat/
معنی: خبر خوش، مژده، مژده دادن، مژده آوردنف (در ادبیات عرفانی) بشارت به وصل حبیب به سوی حبیب است
ریشه: عربی

بشتاسب /boshtaasb/
معنی: گشتاسپ اسم ایرانی
ریشه: فارسی

اسم پسر با ب خارجی

اسم پسر با ب اصیل و زیبا

بشر /beshr/
معنی: گشاده رویی، بِشر حافی صوفی معروف که در بغداد میزیست و گروهی از صوفیان را در اطراف خود گرد آورد -گویند وی در آغاز به کار لهو و لعب مشغول بود و بر اثر تذکر امام موسی ابن جعفر(ع) متنبه شد و توبه کرد
ریشه: عربی

بشیر /bashir/
معنی: بشارت دهنده، مژده دهنده، از اسماء الهی
ریشه: عربی – قرآن

بصر /basar/
معنی: قوه بینائی، چشم
ریشه: عربی – قرآن

بصل /basal/
معنی: پیاز
ریشه: عربی – قرآن

بصیر /basir/
معنی: بینا، (به مجاز) آگاه، از نامها و صفات خداوند، دانا، بیننده، روشن بین
ریشه: عربی

بصیرت /basirat/
معنی: بینایی، (به مجاز) آگاهی داشتن از امری و جزئیات آن را در نظر داشتن، آگاهی و دانایی، (در تصوف) نیروی باطنی که سالک با آن حقایق و باطن امور و اشیا را در می‌یابد
ریشه: عربی

بطانه /betaane/
معنی: همدلی
ریشه: عربی – قرآن

بطش /batsh/
معنی: قدرت، با شدت گرفتن
ریشه: عربی – قرآن

بطلمیوس /batlamyoos/
معنی: روشنایی، نام حکیم یونانی
ریشه: بین المللی – یونانی

بطن /batn/
معنی: اندرون، نهان
ریشه: عربی – قرآن

بعیر /baeer/
معنی: شتر
ریشه: عربی – قرآن

بغرا /boghraa/
معنی: نام پادشاهی از خوارزم که به بخارا لشکر کشید و پایتخت سامانیان را گرفت و دولت خانیه را بنیان گذاشت
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

بقا /baghaa/
معنی: دوام، همیشگی، مداومت در هستی
ریشه: عربی

بقعه /boghe/
معنی: جایگاه
ریشه: عربی – قرآن

بقل /baghal/
معنی: سبزی
ریشه: عربی – قرآن

بقیه /baghiye/
معنی: یادگار، بازنهاده
ریشه: عربی – قرآن

بکتاش /baktaash/
معنی: فرمانده‌ی یگ گروه، بزرگ ایل هر یک از خادمان و همراهان یک امیر، بزرگ ایل و طایفه، شاه خوارزم، جلوه نما
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

بگاداد /bagaadaad/
معنی: نام یکی از سرداران ایرانی روزگار هخامنشی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بگاش /bagaash/
معنی: نام یکی از سرداران هخامنشی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بلاد /belaad/
معنی: شهرها
ریشه: عربی – قرآن

بلاشان /balaashaan/
معنی: پلاشان، از شخصیتهای شاهنامه، نام دلاوری تورانی از پهلوانان افراسیاب، همزمان با کیخسرو پادشاه کیانی
ریشه: فارسی

بلاغ /belaagh/
معنی: پیام رسانی، پند و پیام، تبلیغ
ریشه: عربی – قرآن

بلال /belaal/
معنی: آب و هر آن چه که گلو را تر کند، صله رحم، به فارسی میوه ذرت، ابن رباح حبشی نام مؤذن و خازن و از یاران خاص و صمیمی پیامبر اسلام (ص)
ریشه: عربی

بلد /balad/
معنی: شهر
ریشه: عربی – قرآن

بلیغ /baligh/
معنی: رسا
ریشه: عربی – قرآن

بمان علی /bemaanali/
معنی: ماندگار در پناه علی
ریشه: فارسی

بن سان /bensaan/
معنی: پسر برکت
ریشه: فارسی

بناء /benaa/
معنی: سر پناهی
ریشه: عربی – قرآن

بنان /banaan/
معنی: انگشتان، سرانگشتان
ریشه: عربی – قرآن

بنجامین /benjaamin/
معنی: بنیامین، ضامن، کفیل
ریشه: عبری

بندوی /banduy/
معنی: از سرداران و نجبای ایرانی در دوران ساسانی که دایی خسروپرویز بود
ریشه: شاهنامه

بنشاد /bonshaad/
معنی: شاد بنیاد
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بنی /bani/
معنی: پسرک
ریشه: عربی – قرآن

بنیاد /bonyaad/
معنی: اساس، پایه، شالوده اصل
ریشه: فارسی

بنیامین /benyaamin/
معنی: پسر دست راستِ من، آخرین پسر حضرت یعقوب (ع) و برادر تنی حضرت یوسف (ع)
ریشه: عبری

به آذین /behaazin/
معنی: خوشترین آرایش و بهترین زینت
ریشه: فارسی

به روش /behravesh/
معنی: نیکترین راه – بهترین انتخاب زندگی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

به گوی /behgooy/
معنی: خوش سخن، دارای گفتار نیک، نام شخصیتی در منظومه ویس و رامین
ریشه: فارسی

به یزداد /behyazdaad/
معنی: آفریده نیک خداوند
ریشه: فارسی

بها /bahaa/
معنی: قیمت، ارزش، درخشندگی و روشنی، (به مجاز) فر و شکوه
ریشه: عربی

بهاالدین /bahaaoddin/
معنی: آن که به آئین و دین خود ارزش دهد
ریشه: عربی

بهادر /bahaador/
معنی: به معنی درخشنده و نورانی
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

بهادران /bahaadoran/
معنی: منسوب به بهادر
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

بهاوند /bahaavand/
معنی: در اوستا به چم وهوونت دارنده نیکی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بهپور /behpoor/
معنی: مرکب از به (بهتر، خوبتر) + پور (پسر)، نام پهلوانی در گرشاسب نامه
ریشه: فارسی

بهتاش /behtaash/
معنی: (به = خوب، بهتر، خوبتر، شخص خوب و دارای اخلاق و رفتار نیکو + تاش (ترکی) (پسوند) = هم، شریک، صاحب به علاوه عنوانی برای امیران ترک) به معنی شریک خوب، صاحب اخلاق و رفتار نیکو، ویژگی امیری که دارای اخلاق و رفتار نیکو باشد.
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

بهداد /behdaad/
معنی: در کمال عدل و داد
ریشه: فارسی

بهداور /behdaavar/
معنی: آن که به درستی داوری می کند
ریشه: فارسی

بهدین /behdin/
معنی: پیرو آیین زرتشتی
ریشه: فارسی

بهراد /behraad/
معنی: جوانمرد نیکو
ریشه: فارسی

بهرام /bahraam/
معنی: پیروزگر، (در نجوم) مریخ، (در گاه شماری) روز بیستم از هر ماه شمسی در ایران، در فرهنگ ایران قدیم فرشته‌ای موکل بر مسافران و روز بهرام است، (در اعلام) نام چند تن از شاهان ساسانی
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

بهرامشاه /bahraamshaah/
معنی: نام یکی از دانشمندان و عارفان زرتشتی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بهرامن /bahraaman/
معنی: یاقوت سرخ، پارچه ابریشمی
ریشه: فارسی

اسم پسر با به زیبا

لیست اسم پسر با ب باکلاس

بهرنگ /behrang/
معنی: نکوتر رنگ، رنگِ نیکوتر
ریشه: فارسی

بهره مند /bahremand/
معنی: کامیاب، برخوردار
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بهروز /behrooz/
معنی: سعادتمند، خوشبخت، همراه با سعادت و خوشبختی
ریشه: فارسی

بهزاد /behzaad/
معنی: نیک نژاد، نیکو تبار، نیکو زاده، بهزاد نقاش و مینیاتور ساز مشهور اواخر عهد تیموری و اوایل دوره‌ی صفوی
ریشه: فارسی

بهزیز /behziz/
معنی: گونه دیگر بهروز
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بهستان /behestaan/
معنی: نیک بنیاد، نام پسر اردشیر سوم پادشاه هخامنشی
ریشه: فارسی

بهسود /behsood/
معنی: از نامهای زمان ساسانیان
ریشه: فارسی

بهسودان /behsoodaan/
معنی: نام فرمانروای دیلمان در سده سوم یزدگردی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بهشاد /behshaad/
معنی: نیکوی شاد، مرکب از به (بهتر یا خوب) + شاد
ریشه: فارسی

بهشید /behshid/
معنی: تابناک و دارای فروغ و روشنایی
ریشه: فارسی

بهفام /behfaam/
معنی: مرکب از به (بهتر یا خوب) + فام (رنگ)
ریشه: فارسی

بهفر /behfar/
معنی: شکوهمند و با جلال و جبروت
ریشه: فارسی

بهک /behak/
معنی: خوب و زیبای کوچک، از موبدان ساسانی / نام موبد موبدان در زمان شاپور دوم پادشاه ساسانی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بهکام /behkaam/
معنی: خوش کام و آرزو
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بهلول /bohlool/
معنی: به معنای مرد خنده رو، مهتر، نیکو روی، جامع همه‌ی خیرات، در حوزه‌های فرهنگی غیر عرب نظیر تاجیک به معنی گول و لوده، در شمال افریق به معنای عام ساده دل است
ریشه: عربی

بهمرد /behmard/
معنی: از نام های برگزیده
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بهمن /bahman/
معنی: نیک اندیش، نام ماه یازدهم از سال شمسی، نام فرشته نگهبان چهارپایان سودمند، نام روز دوم از هر ماه شمسی در ایران قدیم، نام یکی از لحنهای قدیم موسیقی ایرانی، نام چندتن از شخصیتهای شاهنامه از جمله نام ‏پسر اسفندیار پسر گشتاسپ پادشاه کیانی
ریشه: فارسی

بهمنیار /bahmanyaar/
معنی: دوست و یاورِ نیک منش، بهمن داده (آفریده)
ریشه: فارسی

بهنام /behnaam/
معنی: نیک نام، خوش نام
ریشه: فارسی

بهنود /behnood/
معنی: از کلمات دساتیری به معنی پسر عزیز، نام پادشاهان هند
ریشه: زبان باستانی – سانسکریت

بهنیا /behniaa/
معنی: نیک نژاد، دارای اصل و نسب، اصیل، شریف
ریشه: فارسی

بهوار /behvaar/
معنی: گونه دیگر بهفر
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بهوران /behvaraan/
معنی: آنکه دارای روح و روان نیکوست
ریشه: فارسی

بهیاد /behyaad/
معنی: (به + یاد) دارنده‌ی بهترین یاد؛ کسی که از او به نیکی یاد می‌کنند
ریشه: فارسی

بهیج /bahij/
معنی: خرم، سرور آور
ریشه: عربی – قرآن

بهین /behin/
معنی: بهترین، برگزیده‌ترین
ریشه: فارسی

بهینا /behinaa/
معنی: (بهین + الف نسبت) منسوب به بهین
ریشه: فارسی

بوبار /bubaar/
معنی: دارنده زمین، نام کشاورزی در زمان خشایار
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بوبان /buban/
معنی: به‌سوی بالا
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

بوپار /bupaar/
معنی: نام یکی از سرداران داریوش سوم پادشاه هخامنشی
ریشه: فارسی

بوتان /butaan/
معنی: لهجه‌ای در زبان کردی
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

بوجه /buje/
معنی: رهایی یافته، نام یکی از بزرگان هخامنشی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بوخشا /bookhshaa/
معنی: رستگار
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بوراب /buraab/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام آهنگری در پایتخت قیصر روم و سازنده نعل اسبان قیصر
ریشه: شاهنامه

بورنگ /burang/
معنی: نوعی ریحان کوهی
ریشه: فارسی

بوژان /buzhaan/
معنی: نمو کردن، شکوفا شدن، به خود بالیدن
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

اسم پسر با ب جدید

اسم پسر با ب فارسی اصیل

بوعلی /buali/
معنی: مخفف ابوعلی
ریشه: عربی

بوکدا /bukdaa/
معنی: گندم
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

بیات /bayaat/
معنی: شبانه
ریشه: عربی – قرآن

بیارش /bayaaresh/
معنی: کی بیارش، همان آرمین شاهنامه
ریشه: زبان باستانی – اوستا

بیان الله /bayaanollaah/
معنی: سخن، گفتار، شرح و توضیح، زبان‌آوری، فصاحت و بلاغت
ریشه: عربی

بیت /bayt/
معنی: مسکن، خانه کعبه
ریشه: عربی – قرآن

بیتک /beitak/
معنی: نام جد منوچهر پادشاه کیانی به نوشته بندهش
ریشه: فارسی

بیرام /beyraam/
معنی: (بایرام) عید، جن ، گونه از کلمه بهرام
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

بیض /bayz/
معنی: سپیدها
ریشه: عربی – قرآن

بیضاء /bayza/
معنی: سپید و درخشان
ریشه: عربی – قرآن

بیع /bay/
معنی: خرید و فروش، معابد مسیحی
ریشه: عربی – قرآن

بیکس /bikas/
معنی: تنها و بدون حامی
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

بینات /bayenaat/
معنی: دلایل آشکار
ریشه: عربی – قرآن

بیورد /bivard/
معنی: نام چند تن از شخصیت های کتاب شاهنامه فردوسی
ریشه: شاهنامه

بیورزاد /bivarzaad/
معنی: نام سپه سالاری در زمان سلسله اشکانیان
ریشه: فارسی

بیوک /biyook/
معنی: بزرگ، مهتر
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

 

سخن آخر

در این مطلب لیست اسم پسر با ب را ملاحظه کردید؛ به نظر شما زیباترین آن کدام بود؟ آیا شما نیز اسم پسرانه شروع شده با ب که در این لیست از قلم افتاده باشد سراغ دارید؟ در پایین همین مطلب نظرات خود را با ما در میان بگذارید.

همچنین در صورت نیاز شما در انگیزه می توانید لیست اسم پسر با الف و اسم پسر با آ را مشاهده کنید.

نظری ثبت نشده است

Leave a reply

انگیزه
Logo
ثبت نام رایگان در سایت
عضویت در سایت
تعییر رمز عبور
Compare items
  • Total (0)
Compare