اسم پسر با الف (اسامی پسرانه شروع شده با حرف الف)

اسم پسر با الف (اسامی پسرانه شروع شده با حرف الف)

انتخاب اسم یکی از شیرین ترین دغدغه های هر پدر و مادری در هنگام فرزند دار شدن است. گاهی والدین دوست دارند بر اساس اسم های خودشان اسم کودکشان را انتخاب کنند؛ مثلا به اول اسم خود دقت کرده و به دنبال اسامی پسر شروع شده با الف، آ، ب و … هستند. از این رو در این مطلب کامل ترین مجموعه اسم پسر با الف را آماده کرده ایم که به همراه معنی و ریشه اسم آمده است؛ با ما همراه باشید.

 

کامل ترین فهرست اسم پسر با الف

ابابیل /abaabil/
معنی: فوج فوج، گروه
ریشه: عربی – قرآن

اباذر /abaazar/
معنی: نام یکی از صحابه رسول اکرم
ریشه: عربی

اباصلت /abaasalt/
معنی: پدر صلت (صلت: چیز آشکار و هموار و نرم)
ریشه: عربی

ابتهاج /ebtehaaj/
معنی: شادن شدن، خوش و خرم، شادمانی
ریشه: عربی

ابتهاش /ebtehaash/
معنی: به معنی ابتها (ابتها: انس گرفتن به ، الفت گرفتن با)
ریشه: عربی

ابحر /abhor/
معنی: دریاها
ریشه: عربی – قرآن

ابده /abade/
معنی: بی آغاز
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ابراهیم /ebraahim/
معنی: پدر عالی
ریشه: عبری

ابرهام /abarhaam/
معنی: طبیعت، تدبیر کننده عالم ، ابراهیم
ریشه: عبری

ابرویز /abarviz/
معنی: معرب پرویز ، شکست ناپذیر
ریشه: زبان باستانی – پهلوی

ابشالوم /abSHaalOm/
معنی: پدر سلامت ، فرزند داود پیامبر که علیه او قیام کرد
ریشه: عبری

ابصار /absaar/
معنی: دیدگان ، چشم ها
ریشه: عربی – قرآن

ابل /ebel/
معنی: شتر
ریشه: عربی – قرآن

ابن یامین /ebneyaamin/
معنی: بنیامین، از پسران یعقوب که با یوسف از یک مادر بود
ریشه: عبری

ابواب /abvaab/
معنی: درها ، دروازه ها
ریشه: عربی – قرآن

ابوالحسین /abolhosein/
معنی: پدر حسین
ریشه: عربی

ابوالعلا /abolalaa/
معنی: پدر علا، کنیه پرستو
ریشه: عربی

ابوالفضل /abolfazl/
معنی: صاحب بخشش و فضل
ریشه: عربی

ابوالمحسن /abol-mohsen/
معنی: پدر نیکوکار
ریشه: عربی

ابوبکر /abobakr/
معنی: پدر بَکر، ابوبکر نخستین خلیفه از خلفای راشدین
ریشه: عربی

ابوتراب /abotoraab/
معنی: پدرِ خاک، از کنیه‌های حضرت علی(ع)، امام اول شیعیان
ریشه: عربی

ابوذر /aboozar/
معنی: یکی از مشهورترین صحابه پیامبر اسلام (ص)
ریشه: عربی

ابوسعید /abusaeid/
معنی: پدر نیکبخت ، ابو سعید ابی الخیر شاعر قرن پنجم هجری
ریشه: عربی

ابوعزیز /abooaziz/
معنی: پدر عزیز
ریشه: عربی

ابوعلی /abuali/
معنی: پدر علی، ابو علی سینا دانشمند قرن چهار هجری
ریشه: عربی

ابونصر /abunasr/
معنی: پدر نصر، کنایه از پیروزمند
ریشه: عربی

ابیض /abyaz/
معنی: سفید
ریشه: عربی – قرآن

اپرناک /apornaak/
معنی: نوچه، نوجوان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اپرنگ /aprang/
معنی: نام پسر سام
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اپروند /apravand/
معنی: دارنده بلندی و شکوه یا فرهمند
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اپیوه /apive/
معنی: نام پسر کیقباد نخستین پادشاه کیانی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اتابک /ataabak/
معنی: پدر بزرگ از نظر احترام، وزیر پادشاه ، مربی کودک
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

اتراب /atraab/
معنی: همسال ها
ریشه: عربی – قرآن

اترس /atras/
معنی: دلیر، بی ترس
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اترک /atrak/
معنی: نام رود مرزی ایران در شرق که به دریای خزر می‌ریزد
ریشه: فارسی

اثل /asal /
معنی: درخت گز
ریشه: عربی – قرآن

اثیر /asir/
معنی: شریف، کریم
ریشه: عربی

اجاج /ojaj/
معنی: شور و تلخ
ریشه: عربی – قرآن

اجای /ojaay/
معنی: بلند، رفیع، نام فرزند هلاکوخان
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

اجر /ajr/
معنی: پاداش
ریشه: عربی – قرآن

اجور /ojoor/
معنی: پاداش ها، مهریه ها
ریشه: عربی – قرآن

احب /oheb/
معنی: محبوبتر
ریشه: عربی – قرآن

احتشام /ehteshaam/
معنی: جلال، بزرگی، شکوه، عظمت، بزرگداشت، تکریم، غرور
ریشه: عربی

احد /ahad/
معنی: یگانه، یکتا، بی مانند، یکی از نام‌های خداوند
ریشه: عربی

احرار /ahraar/
معنی: آزادگان، مردمان کریم و جوانمرد و برگزیده
ریشه: عربی

احزاب /ahzaab/
معنی: دسته ها
ریشه: عربی – قرآن

احسان /ehsaan/
معنی: خوبی، نیکی، نیکویی؛ (به مجاز) بخشش، انعام، نیکویی کردن؛ (در تصوف) نیکی کردن در مقابل بدی دیگران
ریشه: عربی – قرآن

احسان الله /ehsaanollaah/
معنی: بخشش خدا، آن که خداوند به او نیکوئی مرحمت کرده است.
ریشه: عربی

احقاف /aghaaf/
معنی: ریگزار
ریشه: عربی – قرآن

احمد /ahmad/
معنی: حمیدتر، ستوده تر، بسیارستوده، ازنامهای پیغمبر
ریشه: عربی

احمدحسین /ahmadhosein/
معنی: از نامهای مرکب، از احمد و حسین.
ریشه: عربی

احمدرضا /ahmadrezaa/
معنی: از نامهای مرکب؛ کسی که به اوصاف خشنودی و ستوده متصف است.
ریشه: عربی

اسم پسر با الف شروع شود

اسم پسر با الف – اسم پسر که با الف شروع شود

احمدعلی /ahmadali/
معنی: نامی مرکب از احمد و علی.
ریشه: عربی

احور /ahvar/
معنی: سیاه چشم مانند آهو
ریشه: عربی

احیا /ahyaa/
معنی: زندگان، زندگی، زندگی از نو، خاندان‌ها، قبیله‌ها،نامی برای شبهای نوزدهم، بیست و یکم، و بیست وسوم ماه رمضان
ریشه: عربی

اختای /okhtaay/
معنی: همانند نیزه، تیز
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

اختیار /ekhtiyaar/
معنی: برگزیدن ، انتخاب کردن ، تسلط داشتن
ریشه: عربی

اختیارالدین /ekhtiaaroddin/
معنی: آن که دین او را انتخاب کرده است.
ریشه: عربی

اخشاد /akhshaad/
معنی: نام پادشاه فرغانه
ریشه: فارسی

اخشان /akhshaan/
معنی: منسوب به اخش – موبد پارسی دوران ضحاک
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اخشید /akhshid/
معنی: شاه شاهان ، از نامهای ; مازندرانی در قرون گذشته
ریشه: فارسی

اخضر /akhzar/
معنی: سبز – کبود – نیلگون ، آبی – مجازا آسمان
ریشه: عربی – قرآن

اخلاء /ekhlaa/
معنی: دوستان
ریشه: عربی – قرآن

اخلاص /ekhlaas/
معنی: دوستی خالص داشتن، خلوص نیت داشتن، عقیده داشتن، عقیده پاک داشتن، ارادت صادق داشتن، رها کردن، نجات دادن.
ریشه: عربی – قرآن

اخوات /akhavaat/
معنی: خواهران
ریشه: عربی – قرآن

اخوان /ekhvaan/
معنی: برادران ، دوستان
ریشه: عربی – قرآن

اخیار /akhyaar/
معنی: نیکان
ریشه: عربی – قرآن

ادانوش /adanoosh/
معنی: نماینده ایرانی نزد عذرا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ادریس /edris/
معنی: درس خوانده، پیامبری که نام او دو بار در قرآن آمده و طبق روایات حیات جاودانه یافته است، او را مخترع لباس و قلم می دانند
ریشه: عربی

ادموند /edmond/
معنی: نگهبان ، پشتیبان ، محافظ
ریشه: بین المللی – لاتین

ادهم /adham/
معنی: سیاه، تیرگون؛ آثار نو؛ بند و قید، اسب سیاه.
ریشه: عربی

ادوارد /edvaard/
معنی: نگهبان ، محافظ
ریشه: بین المللی – لاتین

ادوین /edvin/
معنی: دوست ، رفیق
ریشه: بین المللی – لاتین

ادیان /adyaan/
معنی: کنایه از مرد درشت هیکل و قوی، مرکب تندرو و فربه
ریشه: فارسی

ارائک /araaek/
معنی: اورنگها)تختها(
ریشه: عربی – قرآن

ارباب /arbaab/
معنی: پادشاه کارفرما رئیس
ریشه: عربی

ارباد /arbaad/
معنی: نام یکی از سرداران داریوش سوم پادشاه هخامنشی
ریشه: فارسی

اربه /erbah/
معنی: حاجت ، نیاز
ریشه: عربی – قرآن

اربیل /arbil/
معنی: بسیار خوب
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

ارتا آریا /arta aaria/
معنی: مرکب از آرتا (راستی و درستی) + آریا، آریایی درستکار، نام پسر خشایار پادشاه هخامنشی
ریشه: فارسی

ارتاریا /artariaa/
معنی: ارتا آریا، مرکب از آرتا (راستی و درستی) + آریا، آریایی درستکار، نام پسر خشایار پادشاه هخامنشی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارتافرین /artaafarin/
معنی: نام برادر داریوش پادشاه هخامنشی
ریشه: فارسی

ارتاوند /artaavand/
معنی: فرمانده ناوگان خشایارشاه
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارتبرزین /artabarzin/
معنی: برترین راستی – سرداری هخامنشی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارتکین /artakin/
معنی: خواجه سرا ، حاجب درگاه ; سلطان مسعود غزنوی
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

ارتگین /artagin/
معنی: همسر دلاور
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

ارج /arj/
معنی: ارزنده – نام یکی از نیاکان اشوزرتشت
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارجاسب /arjaasb/
معنی: دارنده‌ی اسب پر بها و با ارزش
ریشه: شاهنامه

ارجمند /arjmand/
معنی: گرامی و عزیز؛ دارای قدر و منزلت، محترم، بزرگوار، شریف؛ قیمتی، گرانبها؛ مهم، بااهمیت، عالی
ریشه: فارسی

ارحام /arhaam/
معنی: خویشان، کسان، بستگان، منسوبان به ویژه منسوبان نَسَبی، مهربانی کردن، مهر ورزیدن
ریشه:

ارخشا /arakhshaa/
معنی: درخشان، تیر سریع
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارد /orod/
معنی: نام دو تن از شاهان اشکانی
ریشه: فارسی

اردشام /ardeshaam/
معنی: پسر ارتاسس دوم و برادر تیگران اول از سلسله اشکانیان ارمنستان
ریشه: بین المللی – ارمنی

اردلان /ardalaan/
معنی: جای و مکان مقدس، نام طایفه ای از ایلات کرد ایران
ریشه: اقوام ایرانی – کردی

اردوان /ardavaan/
معنی: نگهبان درستکاران، نام پنج تن از شاهان ایرانی از سلسله‌ی اشکانی
ریشه: فارسی

اردیان /ardiyaan/
معنی: به معنی مقدس
ریشه: عربی

اردین /ardin/
معنی: راستین و بزرگوار
ریشه: عربی

ارزق /arzaq/
معنی: نیلگون، کبود ، آبی
ریشه: عربی

ارزین /arzin/
معنی: ارزشمند، ارجمند، دارای جاه و مقام، دارای حرمت و عزت و احترام، نگه دارنده راستی و درستی، نام فرماندار پارس هنگام یورش اسکندر به ایران
ریشه: عربی

ارس /aras/
معنی: نام رودخانه‌ای بزرگ که از کوه‌های هزار ترکیه سرچشمه می‌گیرد و مرز میان ایران و قفقاز را طی کرده و به دریای خزر می‌ریزد
ریشه: عربی

ارسام /arsaam/
معنی: به معنای آرشام (آرشام: دارای زور خرس)
ریشه: فارسی

ارسطو /arastu/
معنی: حکیم و فیلسوف مشهور یونانی، شاگرد افلاطون و مقلب به معلم اوّل
ریشه: بین المللی – یونانی

ارسلان /arsalaan/
معنی: شیر، شیر درنده، اسد، از نام های خاص ترکی، مرد شجاع و دلیر
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

اسم پسر با الف کردی

زیباترین فهرست اسم پسر با الف

ارسمان /arsemaan/
معنی: نام پهلوانی در کتاب سیرت جلال الدین
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

ارسیما /arsimaa/
معنی: نماینده داریوش سو برای گفتگو با اسکندر
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارشاد /ershaad/
معنی: رهبری، هدایت کردن، راه نمودن، راهنمایی، نشان دادن راه درست
ریشه: عربی

ارشاسپ /arshaasp/
معنی: دارنده اسب های نر
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارشاک /arshaak/
معنی: (در بعضی از منابع) دلیر مرد و مبارز، نام مؤسس سلسله‌ی اشکانی که به اشک اول مشهور است .
ریشه: فارسی

ارشام /arshaam/
معنی: پسر آرتاشس دوم و برادر تیگران اول، نخستین شاه از شاخه‌ی دوم سلسله‌ی اشکانیان
ریشه: فارسی

ارشاما /arshaamaa/
معنی: نام پدربزرگ داریوش اول
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارشانوش /arshaanoosh/
معنی: مقدسِ جاوید، از نامهای باستانی
ریشه: فارسی

ارشک /arashk/
معنی: پسر و جانشین اردشیر سوم
ریشه: فارسی

ارشکان /arshakaan/
معنی: کنیه فرهاد دوم و اردوان دوم شاهنشاه اشکانی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارشن /arshan/
معنی: نام برادر کاووس
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارشیا /arshiyaa/
معنی: تخت و اورنگ شاهان، گاه، تخت
ریشه: فارسی

ارشیز /arshiz/
معنی: ارشز، نام سردار اشکانی
ریشه: فارسی

ارض /arz/
معنی: زمین، سرزمین
ریشه: عربی – قرآن

ارفع /arfa/
معنی: بالاتر، رفیع تر، بلند مرتبه تر
ریشه: عربی

ارکان /arkaan/
معنی: رکنها، مبناها، پایه‌ها، (به مجاز) بزرگان، اعیان، کارگزاران و کارگردانان حکومت
ریشه: عربی

ارم /eram/
معنی: کاخها، بهشت، لقب قوم عاد
ریشه: عربی – قرآن

ارمانک /armaanak/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، یکی از دو شاهزاده پارسایی که تصمیم گرفتند آشپز دربار ضحاک شوند تا بتوانند یکی از دو جوانی را که هر روز برای غذای ماران ضحاک کشته می‌شدند، برهانند
ریشه: فارسی

ارمایل /armaayel/
معنی: هم معنی با ارمانک به ترکی به معنی سوغات، ره‌آورد، نجیب زاده و اشراف زاده پارسی
ریشه: شاهنامه

ارمند /armand/
معنی: آرام گرفته، آرمنده، آرامیده
ریشه: فارسی

ارمیا /ermiyaa/
معنی: بزرگ داشته شده
ریشه: عبری

ارناک /arnaak/
معنی: به معنی رزمجو
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ارواد /arvaad/
معنی: نیرومند
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اروتدنر /orvatadnar/
معنی: نام پسر وسطی اشوزرتشت، فرمانگذار
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اروس /orus/
معنی: سفید، درخشان، زیبا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اروند /arvand/
معنی: تند، تیز، چالاک، دلیر، فر، شکوه، شأن و شوکت
ریشه: فارسی

اریک /erik/
معنی: شاهزاده وار، با شکوه
ریشه: بین المللی – لاتین

ازیرن /oziran/
معنی: گاه پسین
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اساطیر /asaatir/
معنی: افسانه ها
ریشه: عربی – قرآن

اسامه /osaame/
معنی: شیر بیشه، اسد (به مجاز) دلیر و شجاع
ریشه: عربی

اساور /asaaver/
معنی: دستبندها
ریشه: عربی – قرآن

اسپاد /aspaad/
معنی: دارنده سپاه نیرومند
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپار /aspaar/
معنی: سواره، از سران قفقاز
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپایدا /espaaydaa/
معنی: برادر کی گشتاسب
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپنتا /espantaa/
معنی: سپندینه، ورجاوند، پاک و مقدس
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپنتمان /espentman/
معنی: نام خانوادگی و یکی از نایاکان اشوزرتشت
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپندیاد /espandyaad/
معنی: اسفندیار، آفریده مقدس، از شخصیت های شاهنامه، نام پهلوان ایرانی، فرزند گشتاسب شاه ایران و کتایون دختر قیصر روم
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپندیار /espandyaar/
معنی: اسفندیار، آفریده مقدس، از شخصیت‌های شاهنامه، نام پهلوان ایرانی، فرزند گشتاسپ شاه ایران و کتایون دختر قیصر روم
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپهبد /espahbod/
معنی: نام پدربزرگ خسرو انوشیروان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسپیتمن /espitman/
معنی: یکی از سرداران ایران در زمان داریوش هخامنشی
ریشه: فارسی

استاسیس /estaasis/
معنی: از مخالفین سلطه عرب در ایران در زمان خلیفه عباسی
ریشه: فارسی

استبدال /estebdaal/
معنی: جانشین کردن ، جایگزین کردن
ریشه: عربی – قرآن

استبرق /estabraq/
معنی: ابریشم ستبر
ریشه: عربی – قرآن

استوار /ostovaar/
معنی: پابرجا، پایدار
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسحار /ashaar/
معنی: سحرگاهان، جادوها
ریشه: عربی – قرآن

اسحاق /eshaagh/
معنی: کهنه شدن، دور کردن، کهنه شدن جامه
ریشه: عبری

اسد /asad/
معنی: شیر، شیر درنده، کنایه از شجاعت و بیباکی، برج پنجم از بروج فلکی، خانه آفتاب
ریشه: عربی

اسرار /asraar/
معنی: رازها، جمع سر
ریشه: عربی

اسرافیل /esraafil/
معنی: درخشیدن مانند آتش؛ به باور مسلمانان و پیروان دیگر ادیان سامی، یکی از فرشتگان مقرب خداوند است که در روز قیامت با دمیدن در شیپور خود مردگان را زنده می‌کند
ریشه: عبری

اسرع /asra/
معنی: سریع تر
ریشه: عربی – قرآن

اسری /asraa/
معنی: در شب سیر داد و گرداند
ریشه: عربی

اسعد /asa’d/
معنی: سعید، نیک بخت، خوشترین، مبارکترین، نیک بخت تر، خوشبخت تر، بهروزتر
ریشه: عربی

اسفند /esfand/
معنی: (اسپند) مقدس، (در گاه شماری) ماه دوازدهم از سال شمسی، (در گیاهی) دانه سیاه خوش بویی که آن را برای دفع چشم زخم در آتش میریزند، (در گیاهی) گیاهی علفی چند ساله با گل‌های سفید و میوه ناشکوفا که دانه‌هایی سیاه رنگ در داخل میوه آن قرار دارد.
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اسکات /eskaat/
معنی: خاموش کردن ، ساکت کردن ، تسکین
ریشه: بین المللی – لاتین

اسکندر /eskandar/
معنی: یاری کننده مرد، نام پادشاه معروف یونان بنا به روایت شاهنامه فرزند داراب پسر بهمن و ناهید دختر فیلقوس قیصر روم
ریشه: بین المللی – یونانی

اسلم /aslam/
معنی: سالم تر، تندرست تر، بی خطرتر
ریشه: عربی

اسمر /asmar/
معنی: گندمگون، سبزه
ریشه: عربی

اسمردیس /esmerdis/
معنی: نامی که یونانیان به بردیا پسر کورش داده بودند
ریشه: بین المللی – یونانی

اسواق /asvaagh/
معنی: بازارها
ریشه: عربی – قرآن

اسود /asvad/
معنی: سیاه، سیاه چرده
ریشه: عربی – قرآن

اسوره /osverah/
معنی: دستبندها
ریشه: عربی – قرآن

اشا /ashaar/
معنی: مقدس و پاک، راستی به تمام معنی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشاداد /ashaadad/
معنی: کسی که از راستی و نیکی سود جسته است
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشتاد /ashtaad/
معنی: راستی و درستی، (در قدیم) نام روز بیست و ششم از هر ماه شمسی در ایران قدیم، از شخصیتهای شاهنامه، نام یکی از دلاوران ایرانی در زمان خسروپرویز ‏پادشاه ساسانی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشتر /ashtar/
معنی: گردیده، چشم، اصطلاحی در علم عروض
ریشه: عربی

اشتوکان /eshtokan/
معنی: نامی اوستایی و رقیب زریر
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشجع /ashja/
معنی: شجاعتر، دلیرتر
ریشه: عربی

اشد /ashad/
معنی: رشد و کمال
ریشه: عربی – قرآن

اشراط /ashraat/
معنی: نشانه ها
ریشه: عربی – قرآن

اشراف /eshraaf/
معنی: نظارت دقیق
ریشه: عربی

اشرس /ashras/
معنی: مرد دلاور، دلیر، نام یکی از صحابه پیامبر (ص)
ریشه: عربی

اشرف /ashraf/
معنی: گرانمایه‌تر، شریفتر، شریفترین، والاترین، بالاتر، نام پیشین شهر بهشهر در استان مازندران
ریشه: عربی

اشعار /ashaar/
معنی: موها
ریشه: عربی – قرآن

اشک /ashk/
معنی: آبی که از چشم می‌ریزد
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشکان /ashkaan/
معنی: (اشک + ان (پسوند نسبت)) منسوب به اشک که بانی و مؤسس خاندان اشکانیان بود، منسوب به اشک
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشکبوس /ashkboos/
معنی: در شاهنامه پهلوان افسانهای سپاه توران، که در جنگ با رستم کشته شد
ریشه: فارسی

اشکش /ashkash/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام دلاور ایرانی و از فرماندهان سپاه کیخسرو پادشاه کیانی
ریشه: شاهنامه

اشکوند /ashkvand/
معنی: منسوب به اشک
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشناس /ashnaas/
معنی: نام پسر تهمورس
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشهاد /ashhaad/
معنی: شاهدان، گواهان
ریشه: عربی – قرآن

اسم پسر با الف ترکی

اسم پسر با الف زیبا و جدید

اشهب /ashhab/
معنی: رنگ سپیدی که بر سیاهی غالب آمده
ریشه: عربی

اشهر /ashhor/
معنی: ماهها
ریشه: عربی – قرآن

اشهن /ashhan/
معنی: گاه سپیده دم – آغاز روشنایی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشو /ashu/
معنی: به معنی مقدس
ریشه: فارسی

اشواق /ashvaagh/
معنی: شوق‌ها، آرزومندی‌ها
ریشه: عربی

اشوداد /ashudaad/
معنی: نام برادر هوشنگ پیشدادی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشوفروهر /ashufravahar/
معنی: پاکروان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشوکا /ashokaa/
معنی: آشوکا : نام یکی از ; بزرگترین پادشاهان هند
ریشه: شاهنامه

اشومنش /ashumanesh/
معنی: پاک منش
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اشیر /ashir/
معنی: خوشحال، نام پسر یعقوب (ع)
ریشه: عبری

اصابع /asabe/
معنی: انگشتان
ریشه: عربی – قرآن

اصباح /esbaah/
معنی: صبح
ریشه: عربی – قرآن

اصحاب /ashaab/
معنی: همراهان ، یاران
ریشه: عربی – قرآن

اصدق /asdagh/
معنی: راستگوتر
ریشه: عربی – قرآن

اصر /esr/
معنی: بار سنگین، پیمان
ریشه: عربی – قرآن

اصلاب /aslaab/
معنی: پشتها
ریشه: عربی – قرآن

اصلاح /eslaah/
معنی: اصلاح کردن، سازش دادن
ریشه: عربی – قرآن

اصلان /aslaan/
معنی: برابر با اسلان به معنی شیر، شیر بیشه
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

اصم /asamm/
معنی: ناشنوا
ریشه: عربی – قرآن

اصوات /asvaat/
معنی: صداها، آوازها
ریشه: عربی – قرآن

اصواف /asvaaf/
معنی: پشم ها
ریشه: عربی – قرآن

اصیل /asil/
معنی: صاحب اصل و نسب، نجیب
ریشه: عربی

اصیل الدین /asil-ol-din/
معنی: دارای اصالت در دین، نام پسر خواجه نصیرالدین طوسی
ریشه: عربی

اطهر /athar/
معنی: پاکیزه تر، پاک‌تر، طاهرتر
ریشه: عربی – قرآن

اعتصام /etesaam/
معنی: پناهنده و متوسل شدن، خویشتن داری از گناه
ریشه: عربی

اعتضاد /etezaad/
معنی: یاری کردن ، همراهی
ریشه: عربی

اعتماد /etemaad/
معنی: باور داشتن و صحیح دانستنِ چیزی یا کسی، پشتگرمی، تکیه کردن، اطمینان
ریشه: عربی

اعجاز /ejaaz/
معنی: ریشه ها
ریشه: عربی – قرآن

اعجمی /ajami/
معنی: غیر عربی
ریشه: عربی – قرآن

اعراب /araab/
معنی: عرب های بادیه نشین
ریشه: عربی – قرآن

اعراف /araaf/
معنی: بلندی ها
ریشه: عربی – قرآن

اعصار /a’saar/
معنی: گردباد
ریشه: عربی – قرآن

اعقاب /aghaab/
معنی: پاشنه ها، کنایه از برگشت به حالت اولیه
ریشه: عربی – قرآن

اعلا /a’laa/
معنی: برتر، بالاتر، بلندتر، برگزیده از هر چیز، نامی از نامهای خدای تعالی یعنی برتر مطلق، سوره‌ هشتاد و هفتم از قرآن کریم
ریشه: عربی

اعلام /a’laam/
معنی: نشانه ها
ریشه: عربی – قرآن

اعلم /alam/
معنی: داناتر
ریشه: عربی – قرآن

اعلون /alawn/
معنی: برترین
ریشه: عربی – قرآن

اعلی /a’laa/
معنی: برتر، بعضا از اسماء حسنی به معنی بلند مرتبه
ریشه: عربی – قرآن

اعمال /a’maal/
معنی: کارها
ریشه: عربی – قرآن

اعناب /anaab/
معنی: انگورها
ریشه: عربی – قرآن

اعین /ayan/
معنی: چشمها
ریشه: عربی – قرآن

اغریرث /aghriras/
معنی: کسی که گردونه اش به پیش می رود
ریشه: شاهنامه

اغلال /aghlaal/
معنی: بندها
ریشه: عربی – قرآن

اغنیاء /aghniyaa/
معنی: توانگران
ریشه: عربی – قرآن

افتخارالدین /eftekhaarodin/
معنی: موجب افتخار دین
ریشه: عربی

افراسیاب /afraasiyaab/
معنی: در شاهنامه نام پادشاهف شخص هراسناک، به هراس اندازنده
ریشه: زبان باستانی – اوستا

افراشته /afraashte/
معنی: بالا برده، بلند کرده ، برافراشته
ریشه: فارسی

افراهام /afraahaam/
معنی: ابراهیم
ریشه: عبری

افراییم /afraaeem/
معنی: پسر دوم یوسف، ثمر و میوه دو چندان
ریشه: عبری

افرند /afrand/
معنی: فر و شکوه، حشمت، جمال
ریشه: فارسی

افرود /afrood/
معنی: فرود، از شخصیت های شاهنامه، نام پسر سیاوش و جریره و برادر کیخسرو پادشاه کیانی
ریشه: فارسی

افروغ /afroogh/
معنی: تابش روشنی، شعاع آفتاب تابش ماه، روشنایی و فروغ، از مفسران اوستا در زمان ساسانیان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

افسا /afsaa/
معنی: افسونگر، جادوگر، ساحر
ریشه: فارسی

افسان /afsaan/
معنی: مخفف افسانه، آهن یا سنگی که با آن، کارد و شمشیر تیز می کنند
ریشه: فارسی

افشک /afshak/
معنی: شبنم، ژاله
ریشه: فارسی

افشنگ /afshang/
معنی: افشک، شبنم
ریشه: فارسی

افشید /afshid/
معنی: روشنایی، نور، پرتو
ریشه: فارسی

افشین /afshin/
معنی: لقب پادشاهان اسروشنه، نام سردار معروف معتصم خلیفه عباسی
ریشه: فارسی

افضل /afzal/
معنی: فاضلتر، برتر از دیگران در علم و هنر و اخلاق و مانند آنها، برترین، بالاترین
ریشه: عربی

افق /ofogh/
معنی: افق
ریشه: عربی – قرآن

افنان /afnaan/
معنی: شاخه های درخت
ریشه: عربی – قرآن

افئده /af’ade/
معنی: قلبها، دلها
ریشه: عربی – قرآن

اقاویل /aghaavil/
معنی: سخنان
ریشه: عربی – قرآن

اقبال /eghbaal/
معنی: بخت و طالع، روی‌آوردن، سعادت، نیک بخت، خوشبختی
ریشه: عربی

اقصی /aghsaa/
معنی: دورترین قسمت
ریشه: عربی – قرآن

اقفال /aghfaal/
معنی: قفل ها
ریشه: عربی – قرآن

اقلام /aghlaam/
معنی: قلم ها
ریشه: عربی – قرآن

اقلیدس /oghlidos/
معنی: به یونانی کلید هندسه، ریاضیدان و منجم یونانی
ریشه: بین المللی – یونانی

اقوات /aghvaat/
معنی: مواد خوراکی
ریشه: عربی – قرآن

اقوم /aghvam/
معنی: استوارتر
ریشه: عربی – قرآن

اکابر /akaaber/
معنی: بزرگان
ریشه: عربی – قرآن

اکبر /akbar/
معنی: بزرگتر، مِهتر، سالمندتر، بزرگسال تر
ریشه: عربی

اکتای /oktai/
معنی: نام پسر چنگیز، در ترکمنی به معنی نامدار، مشهور، بزرگ زاده، بزرگ منش
ریشه: بین المللی – مغولی

اکرام /ekraam/
معنی: بزرگداشت، گرامی داشتن، احترام کردن، حرمت، احسان
ریشه: عربی – قرآن

اکسیر /eksir/
معنی: هر چیز مفید و کمیاب
ریشه: عربی

اکل /okol/
معنی: میوه ها
ریشه: عربی – قرآن

اکمل الدین /akmaloddin/
معنی: کاملتر در دین
ریشه: عربی

اکواب /akvaab/
معنی: کوزه ها، کاسه ها
ریشه: عربی – قرآن

اسم پسر با الف جدید

جدیدترین مجموعه اسم پسر با الف

اگنس /agnes/
معنی: پاک، خالص، یکدست
ریشه: بین المللی – یونانی

الباب /albaab/
معنی: خردها
ریشه: عربی – قرآن

البتکین /albetkin/
معنی: نام پدر زن، سبکتکین پادشاه غزنوی
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

البرز /alborz/
معنی: کوه بلند، کوه بزرگ، رشته کوهی در شمال ایران به طول حدود ۱۰۰۰ کیلومتر که از ساحل باختری دریای خزر تا شمال خراسان امتداد دارد و بلندترین قله‌اش دماوند است، نام پهلوانی افسانه‌ای
ریشه: زبان باستانی – اوستا

الجایتو /oljaaytu/
معنی: نام سلطان محمد خدابنده، از ایلخانان مغول
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

الچین /alchin/
معنی: ال (ترکی) + چین (فارسی)، ایلچین، برگزیده ایل
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

الدنیز /aldeniz/
معنی: اقیانوس
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

اولدوز /oldooz/
معنی: اولدوز
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

الدوز – اولدوز /olduz/
معنی: ستاره، اختر، کوکب، نجم
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

الشن /elshan/
معنی: شادی ایل، حاکم، رهبر، حکمران یک منطقه
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

الغ بیگ /ologhbeig/
معنی: بیگ بزرگ، آقای بزرگ
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

الک /alek/
معنی: بیجاده، خرده جواهر، نوعی سنگ قیمتی، نام مردان ارمنی
ریشه: بین المللی – ارمنی

الکساندر /aleksander/
معنی: رهبر مردان، اسکندر
ریشه: بین المللی – یونانی

الکوس /alkus/
معنی: از شخصیت های شاهنامه، نام دلاور تورانی و از سپاهیان افراسیاب تورانی
ریشه: شاهنامه

الله نظر /allaahnazar/
معنی: کسی که نظرکرده خداست
ریشه: عربی

الله وردی /allaahverdi/
معنی: خداداد
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

الله یار – اللهیار /allaahyar/
معنی: خدایار، کسی که خداوند یار اوست، دوست خدا
ریشه: عربی

الوا /alvaah/
معنی: نام صمغی تلخ است
ریشه: شاهنامه

الواح /alvaah/
معنی: صفحه ها، الواح
ریشه: عربی – قرآن

الیاد /elyaad/
معنی: ایلیاد به یاد ایل
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

الیار /alyaar/
معنی: یار و یاور ایل، دوست و رفیق ایل، یار شهر و ولایت، یاور خویشان
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

الیاسین /elyaasin/
معنی: نام دیگر الیاس پیامبر (ع)
ریشه: عربی – قرآن

الیان /elyaan/
معنی: نام یکی از پهلوانان خورشید شاه در داستان سمک عیار
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اما /emaa/
معنی: جدی، فعال، سخت
ریشه: بین المللی – انگلیسی

امام /emaam/
معنی: راه، کتاب، راهنما، پیشوا
ریشه: عربی – قرآن

امان /amaan/
معنی: بی بیم شدن، بی ترس، ایمن، حفاظت، عنایت، زنهار، پناه، ایمنی، آرامش
ریشه: عربی

امانات /amaanaat/
معنی: امانت ها، اشیاء سپرده شده
ریشه: عربی – قرآن

اماوند /amaavand/
معنی: نیرومند ، دلیر
ریشه: فارسی

امتعه /amtae/
معنی: ساز و برگ
ریشه: عربی – قرآن

امثال /amsaal/
معنی: ضرب المثلها
ریشه: عربی – قرآن

امجد /amjad/
معنی: بزرگتر، بزرگوارتر، بزرگوار، جوانمرد و با شرف
ریشه: عربی

امداد /emdaad/
معنی: یاری نمودن، درنگ کردن، مهلت خواستن
ریشه: عربی

امساک /emsaak/
معنی: خودداری کردن
ریشه: عربی – قرآن

املح /amlah/
معنی: بانمک تر، زیباتر
ریشه: عربی

امم /omam/
معنی: امتها
ریشه: عربی – قرآن

امن /amn/
معنی: آسایش، امن وامان
ریشه: عربی – قرآن

امه /ommah/
معنی: امت (امت: جماعتی که وجه مشترک دارند)
ریشه: عربی – قرآن

امور /omur/
معنی: کارها
ریشه: عربی – قرآن

امید /omid/
معنی: آرزو، انتظار، رجا، توقع، چشمداشت، اشتیاق یا تمایل به روی دادن یا انجام امری همراه با آرزوی تحقق آن
ریشه: فارسی

امیدرضا /omidrezaa/
معنی: آن که امیدش به رضا (رضای خدا) باشد، امید داشتن به لطف رضا (منظور امام رضا(ع))
ریشه: فارسی – عربی

امیدعلی /omidali/
معنی: امید داشتن به لطف علی (منظور امام علی (ع))
ریشه: فارسی – عربی

امیدوار /omidvaar/
معنی: آرزومند، متوقع، منتظر، ویژگی آن که احساس دلگرم کننده نسبت به برآورده شدنِ خواسته‌هایش دارد، یا آن که به طور کلی به آینده خوش بین است
ریشه: عربی

امیر /amir/
معنی: پادشاه، حاکم، حکمران، خان، خدیو، رئیس، ژنرال، سرلشکر، سلطان، شاه، شیخ، فرمانده، ملک
ریشه: عربی

امیر ابراهیم /amir ebraahim/
معنی: مرکب از امیر و ابراهیم (عبری و عربی است)
ریشه: عبری

امیر ابوالفضل /amir abolfazl/
معنی: نام مرکب از امیر و ابوالفضل
ریشه: عربی

امیر ارسلان /amir arsalaan/
معنی: امیر و پادشاه شجاع و دلیر (عربی و ترکی است)
ریشه: عربی

امیر اشکان /amir ashkaan/
معنی: نام مرکب از امیر و اَشکان
ریشه: فارسی – عربی

امیر حافظ /amir haafez/
معنی: نام ترکیبی از امیر و حافظ به معنای امیر و فرمانده ای که نگهدار و پشتیبان دیگران است
ریشه:

امیر حسام /amir hesaam/
معنی: پادشاه و امیری که دارای شمشیری تیز و برنده است
ریشه: عربی

امیر سجاد /amir sajaad/
معنی: پادشاه و امیر نمازگزار و بسیار سجده کننده
ریشه: عربی

امیر علی /amir ali/
معنی: امیر و حاکم بزرگ و بلند قدر، پادشاه شریف و توانا
ریشه: عربی

امیراحسان /amir ehsaan/
معنی: امیر بخشنده، امیر نیکوکار
ریشه: عربی

امیراردلان /amir ardalaan/
معنی: تعبیری امیر سرزمین مقدس و پاک
ریشه: فارسی – عربی

امیرارشیا /amir arshiaa/
معنی: حاکم و پادشاه درست کردار، امیر درستکار
ریشه: فارسی – عربی

امیراسعد /amir as’ad/
معنی: نیکبخت تر، سعادتمندتر
ریشه: عربی

امیراسماعیل /amir esmaaeil/
معنی: نام‌ مرکب از امیر و اسماعیل (عبری و عربی است)
ریشه: عبری

امیراصلان /amir aslaan/
معنی: (عربی و ترکی است) پادشاه چون شیر، حاکم دلاور، فرمانده و سردار چون شیر
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

امیربابک /amir baabak/
معنی: نام مرکب از امیر و بابک
ریشه: فارسی – عربی

امیربهادر /amir bahaador/
معنی: (عربی و ترکی است) پادشاه شجاع و دلاور، امیر دلیر، سردار شجاع، لقب حسین پاشاخان قراباغی .
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

امیربهرام /amir bahraam/
معنی: نام مرکب از امیر و بهرام
ریشه: فارسی – عربی

امیربهزاد /amir behzaad/
معنی: امیر نیکوتبار، پادشاه نیک نژاد، حاکم و سردار نیکوزاده
ریشه: فارسی – عربی

امیربهمن /amir bahman/
معنی: نام مرکب از امیر و بهمن
ریشه: فارسی – عربی

امیرپارسا /amir paarsa/
معنی: امیر پرهیزگار، پادشاه زاهد و متقی، حاکم دانشمند
ریشه: فارسی – عربی

امیرپاشا /amir paasha/
معنی: (عربی و ترکی است) از نام های مرکب
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

امیرپوریا /amir puriyaa/
معنی: نام مرکب از امیر و پوریا
ریشه: فارسی – عربی

امیرپویا /amir puyaa/
معنی: امیر و پادشاه پوینده
ریشه: فارسی – عربی

امیرپویان /amir puyaan/
معنی: نام مرکب از امیر و پویان
ریشه: فارسی – عربی

امیرجواد /amir javaad/
معنی: امیر جوانمرد، پادشاه راد و بخشنده، حاکم سخی
ریشه: عربی

امیرحسین /amir hosein/
معنی: امیر خوب و نیکو، پادشاه نیک، حاکم صاحب جمال
ریشه: عربی

امیرحمزه /amir hamze/
معنی: نام مرکب از امیر و حمزه
ریشه: عربی

امیررضا /amir reza/
معنی: پادشاه راضی و خشنود، فرمانده و سردار خشنود و خوشدل
ریشه: عربی

امیرساسان /amir saasaan/
معنی: نام مرکب از امیر و ساسان
ریشه: فارسی – عربی

امیرسالار /amir saalaar/
معنی: امیر و پادشاه سپهسالار، حاکم سپهبد، فرمانده‌ی صاحب اختیار
ریشه: فارسی – عربی

امیرسام /amir saam/
معنی: (عربی و اوستایی است) نام مرکب از امیر و سام
ریشه: زبان باستانی – اوستا

امیرسامان /amir saamaan/
معنی: حاکم و امیری که امور او به سامان باشد، پادشاهی که متصف به قوّت و توانایی باشد
ریشه: فارسی – عربی

امیرسبحان /amir sobhaan/
معنی: امیر و پادشاه پاک و منزه
ریشه: عربی

امیرسپهر /amir sepehr/
معنی: نام مرکب از امیر و سپهر
ریشه: فارسی – عربی

امیرسهیل /amir soheil/
معنی: نام مرکب از امیر و سهیل
ریشه: عربی

امیرسینا /amir sinaa/
معنی: فارسی) امیر و پادشاه دانشمند، حاکم عالم و دانشمند
ریشه: فارسی – عربی

امیرشایان /amir shaayaan/
معنی: پادشاه و امیر لایق و شایسته، حاکم و سردار در خور و سزاوار
ریشه: فارسی – عربی

امیرشهاب /amir shahaab/
معنی: نام مرکب از امیر و شهاب
ریشه: عربی

امیرصادق /amir saadegh/
معنی: امیر و پادشاه راستگو، حاکم درستکار، حاکم و سردار راست کردار
ریشه: عربی

امیرصالح /amir saaleh/
معنی: پادشاه و امیر نیکو رفتار، حاکم شایسته، امیر لایق
ریشه: عربی

امیرصدرا /amir sadraa/
معنی: پادشاه و امیری که بزرگ و مهتر است، امیر والامقام
ریشه: عربی

امیرطاها /amir taahaa/
معنی: نام مرکب از امیر و طاها
ریشه: عربی

امیرعباس /amir abbaas/
معنی: امیر شجاع و دلاور، پادشاه و حاکم چون شیر
ریشه: عربی

امیرعبدالله /amir abodollaah/
معنی: امیر و پادشاهی که بندهی خداست
ریشه: عربی

امیرعرشیا /amir arshiyaa/
معنی: نام مرکب از امیر و عرشیا
ریشه: عربی

امیرعرفان /amir erfaan/
معنی: فرمانروای آگاه، امیر و پادشاه عارف، حاکمی که اهل شناختن حق تعالی است
ریشه: عربی

امیرعطا /amir ataa/
معنی: امیر و پادشاه بخشنده، پادشاه و حاکم انعام دهنده
ریشه: عربی

امیرعلی /amir ali/
معنی: امیر و حاکم بزرگ و بلند قدر، پادشاه شریف و توانا
ریشه: عربی

امیرفاضل /amir faazel/
معنی: نام مرکب از امیر و فاضل
ریشه: عربی

اسم پسر با الف دلنشین

بهترین مجموعه اسم پسر با الف

امیرفرهنگ /amir farhang/
معنی: امیر دانشمند و فرهیخته، پادشاه دارای علم و معرفت
ریشه: فارسی – عربی

امیرقاسم /amir ghaasem/
معنی: نام مرکب از امیر و قاسم
ریشه: عربی

امیرکسرا /amir kasraa/
معنی: نام مرکب از امیر و کسرا
ریشه: فارسی – عربی

امیرکیا /amir kiaa/
معنی: امیر و پادشاه بزرگ و سرور
ریشه: فارسی – عربی

امیرکیان /amir kiaan/
معنی: امیر پادشاهان، پادشاه پادشاهان، امیر و پادشاه بزرگان و سروران
ریشه: فارسی – عربی

امیرکیوان /amir keyvaan/
معنی: نام مرکب از امیر و کیوان
ریشه: فارسی – عربی

امیرماهان /amir maahaan/
معنی: نام مرکب از امیر و ماهان
ریشه: فارسی – عربی

امیرمتین /amir matin/
معنی: امیر و پادشاه محکم و استوار و با وقار
ریشه: عربی

امیرمجتبی /amir mojtabaa/
معنی: نام مرکب از امیر و مجتبی، امیر و پادشاه برگزیده و انتخاب شده
ریشه: عربی

امیرمحسن /amir mohsen/
معنی: پادشاه و امیر احسان کننده و امیر نیکوکار و نیکو کردار
ریشه: عربی

امیرمحمد /amir mohammad/
معنی: امیر بسیار تحسین شده وپادشاه ستایش شده
ریشه: عربی

امیرمحمود /amir mahmood/
معنی: امیر و پادشاه ستوده شده، امیر و پادشاه مورد پسند
ریشه: عربی

امیرمختار /amir mokhtaar/
معنی: نام مرکب از امیر و مختار
ریشه: عربی

امیرمرتضی /amir mortezaa/
معنی: نام مرکب از امیر و مرتضی
ریشه: عربی

امیرمسعود /amir mas’ood/
معنی: امیر و پادشاه نیکبخت و سعادتمند، پادشاه خوشبخت و خوش اقبال
ریشه: عربی

امیرمصطفی /amir mostafaa/
معنی: امیر و پادشاه برگزیده شده، حاکم انتخاب شده
ریشه: عربی

امیرمنصور /amir mansour/
معنی: امیر و پادشاه مظفر و پیروز، فرماندهی فاتح و کامکار
ریشه: عربی

امیرمهدی /amir mehdi/
معنی: امیر هدایت شده، فرمانروای ارشاد گردیده
ریشه: عربی

امیرناصر /amir naaser/
معنی: نام مرکب از امیر و ناصر
ریشه: عربی

امیرهادی /amir haadi/
معنی: نام مرکب از امیر و هادی
ریشه: عربی

امیرهاشم /amir haashem/
معنی: امیر و پادشاه شکننده و خرد کننده، حاکم و فرمانده شکننده و خرد کننده
ریشه: عربی

امیرهمایون /amir homaayoon/
معنی: فارسی) امیر فرخنده و خجسته، پادشاه و حاکمی که دارای تاثیر خوب و نیکوست
ریشه: فارسی – عربی

امیرهوشنگ /amir hooshang/
معنی: نام مرکب از امیر و هوشنگ
ریشه: فارسی – عربی

امیریاسین /amir yaasin/
معنی: نام مرکب از امیر و یاسین
ریشه: عربی

امیریوسف /amir yoosef/
معنی: نام مرکب از امیر و یوسف
ریشه: عبری

امیل /emil/
معنی: ساعی، کوشا
ریشه: بین المللی – انگلیسی

امین /amin/
معنی: استوار، امانت دار، ثقه، درستکار، درست، درست کردار، صالح، موتمن، معتمد، موثق
ریشه: عربی

امین احمد /amin ahmad/
معنی: امین احمد رازی نویسنده، کتاب هفت اقلیم
ریشه: عربی

امین الدین /aminoddin/
معنی: مورد اعتماد دین و آیین
ریشه: عربی

امین الله /aminollaah/
معنی: مورد اعتماد خداوند
ریشه: عربی

امین حسین /aminhossein/
معنی: نام مرکب از امین و حسین، خوب و نیکو، درستکار و امانتدار، حسین درستکار و امانتدار
ریشه: عربی

امین رضا /amin rezaa/
معنی: راضی و خشنود، درستکار و امانتدار، رضای درستکار و امانتدار
ریشه: عربی

امین علی /aminali/
معنی: بلند قدر و بزرگ و شریف، درستکار و امانتدار، علیِ درستکار و امانتدار
ریشه: عربی

امین محمد /amin mohammad/
معنی: محمّد درستکار و مورد اطمینان، امین ستودنی و تحسین شده، شخص ستوده و مورد اطمینان
ریشه: عربی

امین مهدی /amin mahdi/
معنی: شخصی که درستکار و هدایت شده است
ریشه: عربی

انبیاء /anbiyaa/
معنی: پیامبران
ریشه: عربی – قرآن

انتصار /entesaar/
معنی: یاری دادن، کمک کردن، یاری یافتن، نصرت یافتن، پیروزی یافتن، داد ستدن.
ریشه: عربی

انتظام /entezaam/
معنی: آراستگی، ترتیب، نظم، سامان یافتن
ریشه: عربی

انجب /anjab/
معنی: نجیب تر، شریف تر، اصیل تر
ریشه: عربی

انجم /anjom/
معنی: ستارگان، اختران، مفرد آن نجم
ریشه: عربی

انجو /anjo/
معنی: جزیره، آبخوست، آل اینجو، اتابکان فارس در قرن هفتم و هشتم
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

اندریمان /andarimaan/
معنی: کسی که اندیشه اش در پی شهرت و ستایش است
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اندمان /andemaan/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام پسر طوس سردار ایرانی و از سپاهیان کیخسرو پادشاه کیانی
ریشه: شاهنامه

اندیان /andiyaan/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه و بنا به بعضی از نسخه‌های شاهنامه نام یکی از سرداران فریدون پادشاه پیشدادی
ریشه: فارسی

انس /ons/
معنی: خوگرفتن، آرام گرفتن
ریشه: عربی

انساب /ansaab/
معنی: پیوند و خویشی
ریشه: عربی – قرآن

انصاب /ansaab/
معنی: بتان
ریشه: عربی – قرآن

انصار /ansaar/
معنی: یاری دهندگان، یاران، همراهان
ریشه: عربی – قرآن

انعام /anaam/
معنی: چهارپایان
ریشه: عربی – قرآن

انفاق /enfaagh/
معنی: خرج مال در راه خدا، فقر و نداری
ریشه: عربی – قرآن

انوار /anvaar/
معنی: نورها، روشنی ها
ریشه: عربی

انوشتکین /anushtakin/
معنی: نام یکی از پادشاهان خوارزم
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

انیران /aniraan/
معنی: روشنایی بی پایان، روز سی ام هر ماه شمسی
ریشه: فارسی

اهدی /ehdaa/
معنی: هدایت یافته تر، راهیافته تر
ریشه: عربی – قرآن

اهرن /ahran/
معنی: از شخصیتهای شاهنامه، نام دلاوری رومی
ریشه: شاهنامه

اهل /ahl/
معنی: خانواده ، خاندان
ریشه: عربی – قرآن

اهنود /ahnavad/
معنی: رهبری و فرمانداری، نخستین بخش از سروده گات ها
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اهورا /ahooraa/
معنی: وجود مطلق و هستی بخش اهورا مزدا هستی بخش بی همتا و خالق عالم را گویند
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اهورداد /ahoordaad/
معنی: خداداده، آفریده اهورامزدا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوتانا /otaanaa/
معنی: هم پیمان داریوش اول
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوجا /ojaa/
معنی: بسیار بلندقد، کشیده قامت
ریشه: ترکمنی

اوحد /ohad/
معنی: یگانه، یکتا، بی مانند
ریشه: عربی

اوحدالدین /ohadoddin/
معنی: یگانه در دینداری
ریشه: عربی

اوخشیا /avakhshiaa/
معنی: بخشاینده
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوراش /oraash/
معنی: فرزند کوچک اردشیر شاهنشاه ایران
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اورانوس /oraanoos/
معنی: رب النوع آسمان، نام یکی از سیارات منظومه شمسی
ریشه: بین المللی – یونانی

اورداد /avardaad/
معنی: از سرداران کوروش بزرگ
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اورش /oorash/
معنی: پسر اردشیر سوم
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اورکام /avarcaam/
معنی: نام پسر داریوش
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اورمز /ormaz/
معنی: سیاره مشتری، اهورامزدا، خدای ایرانیان باستان
ریشه: فارسی

اورمزدیار /ormazdyaar/
معنی: خدایار، یاور اهورا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اورند /orand/
معنی: اورنگ، اروند، فر و شکوه، نام پدر لهراسب کیانی
ریشه: فارسی

اوزون /ozun/
معنی: افزون ، افزایش و زیادتی، بلندقد
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

اوستا /avestaa/
معنی: اساس، بنیاد، پناه، یاوری، کتاب مقدس ایرانیان باستان و زرتشتیان
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوستانه /avestaane/
معنی: دانش، کتاب دینی
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوسط /osat/
معنی: میان، معتدل، متوسط، نام امام زین العابدین
ریشه: عربی – قرآن

اوشه /oshe/
معنی: بامداد و سپیده در اوشهین گاه
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوشهنگ /oshahang/
معنی: هوشنگ، پسر سیامک پادشاه پیشدادی ایران
ریشه: فارسی

اسم پسر با الف خارجی

فهرست اسم پسر که با الف شروع شود

اوشیدر /ushidar/
معنی: پرواننده قانون سپنتا
ریشه: زبان باستانی – اوستا

اوفی /aufaa/
معنی: وفادارتر به پیمان، کاملتر
ریشه: عربی – قرآن

اولات /olaat/
معنی: صاحبان
ریشه: عربی – قرآن

اولی /olaa/
معنی: صاحبان
ریشه: عربی – قرآن

اولیاء /oliyaa/
معنی: دوستان، سرپرستان
ریشه: عربی

اولین /evelin/
معنی: خوش آیند، دلپذیر
ریشه: بین المللی – لاتین

ایاز /ayaaz/
معنی: هوای خنک متحرک، نسیم
ریشه: فارسی

ایام /ayaam/
معنی: روزگار، روزها
ریشه: عربی – قرآن

ایبک /eybak/
معنی: ماه بزرگ، قاصد، معشوق
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

ایتاء /eitaa/
معنی: دادن، بخشیدن
ریشه: عربی – قرآن

ایثار /isaar/
معنی: از خود گذشتگی، بذل و بخشش
ریشه: عربی

اید /ayd/
معنی: توانمندی، نیرومند
ریشه: عربی – قرآن

ایدون /eydun/
معنی: اینچنین، اینگونه
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایران پناه /iran panaah/
معنی: از نام های برگزیده
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایرانپور /iranpoor/
معنی: از نام های برگزیده
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایرانشاه /iranshaah/
معنی: نام یکی از بزرگان ایران
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایرانشهر /iranshahr/
معنی: شهر نیشابور را گویند ، نام شهری در سیستان و بلوچستان
ریشه: فارسی

ایرانفر /iranfar/
معنی: دارای فر و شکوه ایران
ریشه: فارسی

ایرانیار /iranyaar/
معنی: یار ایران
ریشه: فارسی

ایرسون /irsun/
معنی: زرورق ، طلق
ریشه: بین المللی – یونانی

ایرمان /irmaan/
معنی: موبد، پیشوا، مهمان، کنایه از دنیا
ریشه: فارسی

ایزدبخش /izadbakhsh/
معنی: خدابخش، بخشش پروردگار
ریشه: فارسی

ایزدبد /izadbad/
معنی: نام یکی از سرداران زمان هخامنشی
ریشه: فارسی

ایزدپناه /izadpanah/
معنی: آن که خداوند پناه و حامی اوست، نام یکی از سرداران هخامنشی
ریشه: فارسی

ایزدداد /izaddad/
معنی: عطا و بخشش ایزد، داده خداوند، آفریده خداوند، نام دانشمندی در زمان اردشیر بابکان پادشاه ساسانی
ریشه: فارسی

ایزدگشسب /izadgoshasb/
معنی: دارنده اسب نر ایزدی، از امرای بهرام چوبینه
ریشه: فارسی

ایزدگشسپ /izadgoshasp/
معنی: خداپرست و دارنده اسب نر
ریشه: شاهنامه

ایزک /izak/
معنی: خوشحال، شادمان، راضی
ریشه: عبری

ایساتیس /isaatis/
معنی: مقدس و فرخنده، نام شهر یزد در متون یونانی
ریشه: بین المللی – یونانی

ایسدواستر /isadvaastar/
معنی: خواستار کشتزار و آبادکننده، بزرگترین پسر اشوزرتشت
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایشا /ishaa/
معنی: نام پدر داوود (ع)
ریشه: عبری

ایشتوویگو /ishtovigu/
معنی: اژدها، مار افسانه ای بزرگ، نام یکی از صورت های فلکی، آژی دهاک
ریشه: زبان باستانی – اوستا

ایکه /ayke/
معنی: نام محلی در نزدیکی مدین
ریشه: عربی – قرآن

ایل ارسلان /il arsalaan/
معنی: شیر درنده ایل ، نام چهارمین، پادشاه خوارزمشاهیان
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

ایلا /ilaa/
معنی: فرزند افراسیاب تورانی، به عبری: درختان
ریشه: فارسی

ایلاف /ilaaf/
معنی: الفت دادن ، همبستگی
ریشه: عربی – قرآن

ایلشن /ilshan/
معنی: هم معنب با اِلشن
ریشه:

ایلقار /ilghaar/
معنی: عهد و پیمان
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

ایلکا /ilkaa/
معنی: آویزان، معلق
ریشه: فارسی

ایلماز /ilmaaz/
معنی: پایدار، جاویدان، ماندگار، کسی که در محدوده زمان نمی گنجد
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

ایلمان /ilmaan/
معنی: سمبل ایل
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

ایلیا /iliyaa/
معنی: راستگوی بزرگ، نام حضرت علی (ع) در تورات
ریشه: بین المللی – سریانی

ایلیاد /iliyaad/
معنی: یاد ایل، به یاد ایل
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

ایلیار /ilyaar/
معنی: دوست و رفیق ایل، یار و یاور ایل، کسی که همدم و مونس ایل و طایفه است
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

ایماژ /imaazh/
معنی: صورت ذهنی، تصویر هنری، خیال
ریشه: بین المللی – فرانسوی

ایمان /imaan/
معنی: اطمینان، اعتقاد، باور، باورداشت، عقیده، گرویدن
ریشه: عربی

ایوب /ayoob/
معنی: برگشت به سوی خدا، از پیامبران بنی اسرائیل که گفته شده است دچار بلاهای زیاد شد، ولی تحّمل کرد تا نجات یافت
ریشه: عبری

ائلمان /e’elmaan/
معنی: سنبل کشور و ملت، مانند مردم
ریشه: اقوام ایرانی – ترکی

ائمه /aeme/
معنی: پیشوایان
ریشه: عربی – قرآن

 

سخن آخر

شما چه اسم های پسرانه شروع شده با الف دیگری می شناسید؟ به نظر شما زیباترین اسم پسر با الف کدام است؟ نظرات و ایده های خود را در پایین همین صفحه با ما در میان بگذارید؟

نظری ثبت نشده است

Leave a reply

انگیزه
ثبت نام رایگان در سایت
عضویت در سایت
تعییر رمز عبور
Compare items
  • Total (0)
Compare