۲ داستان کوتاه از زبان گل سرخ

داستان کوتاه از زبان گل سرخ

انگیزه – گل سرخ نماد لطافت و در عین حال مقاومتی‌ست که تنها با شناخت ذات آن و چیزی که در نهان دارد، قابل درک خواهد بود. در زیر به دو داستان کوتاه از زبان گل سرخ می‌پردازیم؛ که شاید به شکلی عمقی‌تر، راز وجودی این مخلوق زیبا را هویدا سازند.

 

دو داستان کوتاه از زبان گل سرخ

۱. داستان خاکستر گل‌های سرخ

«خاکستر گل سرخ» چیزی‌ است که بارها و بارها از زبان آن مردی که در آن سوی پرچین‌ها ایستاده، شنیده بودم. او به رنگ لباس زیبایی که بر تن زن بود اشاره می‌کرد و این را می‌گفت. همیشه از خود می‌پرسیدم که چرا به رنگ تند و سرخ‌فام گلبرگ‌های من، عنوان غم انگیز خاکستری را اضافه می‌کند! اما آن مرد، گویی عاشق خاکستر گل‌های سرخ بود. او بارها و بارها زن مورد علاقه‌اش را با این عنوان خطاب کرده و در همین جا، کنار بوته‌های گل سرخ؛ یعنی درست جایی که من در میانه‌اش هستم، از این رنگ یاد کرده بود.

روزها می‌گذشت و من هر روز با منظره دیدارهای این دو و قول و قرارهای عاشقانه‌شان، طعم زندگی را می‌چشیدم. بارها انگشتان سپید زن به میان بوته ما آمده و هر بار از خود می‌پرسیدم که آیا قصد چیدن مرا دارد یا نه؟ اما او محتاط‌‌تر از این‌ها بوده و هرگز به چیدن یکی از ما فکر نمی‌کرد.

داستان کوتاه از زبان گل سرخ

زیبایی آفتاب بر تن ما و نسیمی که هر سپیده دم، گلبرگ‌هایم را نوازش می‌کرد، با رویاهای زیبای این دو عاشق، در هم آمیخته بود.

اما رفته رفته روزگار در آن حوالی تغییر کرد و دیگر خبری از قصه‌های دوستی و شمع‌های درخشان نبود. بوی باروت و صدای چکمه‌هایی که بر زمین کوبیده می‌شد، فضا را انباشته کرده بود.

جنگ به این مکان زیبا با زمین‌های حاصلخیز سرایت کرده و مرد برای شرکت در جنگ، زن مورد علاقه‌اش را ترک کرده بود. من اینجا هر روز شاهد اشک‌های زن در دوری مرد و شمع‌هایی که برایش روشن می‌کرد، بودم. چشم‌های من نیز همراه با چشم‌های او، به راه جاده منتظر ماند. از مرد خبری نشد ولی زن از انتظار و روشن کردن شمع‌ها، خسته نمی‌شد.

زن هر روز من و دیگر گل‌های سرخ را آبیاری کرده و غنچه‌های تازه باز شده را نوازش می‌کرد. تارهای نقره‌ای میان گیسوان سیاه او راه یافته و خطوطی ظریف بر چهره‌اش افتاده بود. گویا دیگر استراحت کردن‌های مداوم هم نمی‌توانست آن‌ها را برطرف سازد.

او هنوز گاهی آن لباس زیبا را به تن می‌کرد و باز من یاد توصیف مرد از رنگ خاکستر گل‌های سرخ می‌افتادم.

سرانجام روزی خبری آمد. یک نامه بود. ما آن‌جا بودیم و زن که نامه را از پستچی گرفته بود، دوباره روی همین نیمکت کنار ما نشست و شروع به خواندن کرد. او تا پایان نامه را خواند. سپس با دقت از محلی که تا شده بود، دوباره آن را تا زد. آن‌گاه از جایش برخاست و شمعی را که روشن کرده بود، بی توجه به ما در کنار بوته رها کرد.

در نامه خبری از وصل نبود و از قدم‌های زن، فهمیدیم که پیغام جدایی ابدی را دریافت کرده است. شانه‌های زن فرو افتاده بودند، اما او بی آن که چیزی بگوید؛ به راه خود می‌رفت. تنها تکان مختصری خورد، گویی که بار به درستی روی شانه‌هایش قرار نگرفته بود.

در این فصل از سال، باغ پر از گل‌های سرخ بود و من در اوج شکفتگی میان آن‌ها قرار داشتم. در حالی که به شمعی که هنوز روشن مانده بود، خیره شده بودم، صدای قدم‌های زن را می‌شنیدم. شعله‌های شمع هر لحظه نزدیک‌تر می‌آمد و من حرارت آن را احساس می‌کردم. نخستین تماس برقرار شد و گلبرگ‌هایم شروع به سوختن کردند. آتش سراسر وجودم را در بر می‌گرفت و دیگر گل‌های سرخ باغ نیز با اشتیاق آن را می‌پذیرفتند. همه ما با آتش یکی شده و سوختیم… چیزی که بر جای ماند… خاکستر گل‌های سرخ… تعبیری از این زیباتر نمی‌شد و گویی مرد از پیش این سرنوشت را در خیال دیده بود…

بیشتر بخوانید: جملات فلسفی عاشقانه

۲. داستان گل سرخ و آینه؛ داستان کوتاه از زبان گل سرخ

هر صبح در آینه گل سرخی می‌بینم که بسیار به من شباهت دارد. تلالؤ آفتاب صبح، روی گلبرگ‌های تازه و سرخ آن، زیبا و خیال انگیز به چشم می‌آید. از خود می‌پرسم که این گل زیباتر و دلفریب‌تر است یا من؟ هر بار سعی می‌کنم تعداد گلبرگ‌هایش را بشمارم و ببینم آیا به تعداد گلبرگ‌های من می‌رسد یا نه؟

اما آن قدر در آینه خود را به این طرف و آن طرف پیچ و تاب می‌دهد که قادر به شمردن گلبرگ‌هایش نیستم. خیال می‌کنم گلبرگ‌های من بیشتر و درخشان‌تر است. دوست دارم با گل سرخ در آینه هم کلام شوم، اما او پاسخی به من نمی‌دهد.

امروز گل سرخ در آینه کمی پژمرده و بی‌حال به نظر می‌رسد. دوباره نگاهش می‌کنم، گویی غمگین است… کمی خود را به سمت آینه خم کرده و دقیق‌تر به گلبرگ‌هایش خیره می‌شوم. انگار یکی از گلبرگ‌ها از مرکز جدا شده و در حال افتادن است. گلبرگ پایین می‌افتد… همان زمان یکی از گلبرگ‌های خودم هم جدا شده و پایین می‌افتد. حالا هر کدام، یکی از گلبرگ‌هایمان را از دست داده‌ایم!

با او احساس همدردی می‌کنم. دیگر آن قدرها به فکر زیبایی و جلایش نیستم و او را با خود مقایسه نمی‌کنم. به جلوتر خم شده و با صدایی آهسته می‌پرسم: “از چیزی ناراحتی؟”

داستان کوتاه از زبان گل سرخ

اما گل سرخ در آینه پاسخی نمی‌دهد. دوباره به او نگاه می‌کنم و تنها با نگاهی ساکت پاسخم را می‌دهد. کمی گلبرگ‌هایم را تکان می‌دهم، او نیز گلبرگ‌هایش را تکان می‌دهد.

فردای آن روز دوباره هر دو گلبرگ دیگری را از دست می‌دهیم و باز گلبرگ‌های دیگر…

دیگر به فکر شمردن گلبرگ‌هایی که بر تنم در آینه خودنمایی کرده و تکان می‌خورند نیستم. من گلبرگ‌هایی را که پیش پایم افتاده و رنگ خود را می‌بازند می‌شمارم. او نیز به همین تعداد، گلبرگ خشکیده و بر زمین افتاده دارد.

پیش از این، من و گل سرخ در آینه رقبایی بودیم که گلبرگ‌هایمان را به رخ یکدیگر می‌کشیدیم. اما اکنون دو همدرد و دو همراه هستیم که هر دو، به پاییز خود نزدیک شده و در غم از دست دادن گلبرگ‌هایمان شریک هستیم.

لطفا نظرات و دیدگاه‌های خود را نسبت به این دو داستان کوتاه از زبان گل سرخ از طریق ارسال پیام بفرستید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

0 تعداد نظرات
پریدن به بالا